Όταν οι ευχές, γίνονται πραγματικότητα...

H εύκολη λύση είναι «στάχτη και μπούρμπερη». Να φύγουν 15 παίχτες, να φύγουν 20 παίχτες, να φύγουν όλοι οι παίχτες. 

Και;

Τι θα αλλάξει; Εδώ και 30 χρόνια, έχουν αλλάξει 100άδες παίχτες, δεκάδεςπροπονητές, αλλά συνεχίζουμε να έχουμε 2 πρωταθλήματα. 

Το χειρότερο δεν είναι η φυγή. Είναι οτι έχουμε μπολιαστεί με αυτή την νοοτροπία. Φύγε εσύ, φύγε και εσύ. Σαν το πρωτοσέλιδο του γαύρου, όταν τους απέκλεισε ο Διαμαντάκος και ο Μπατίστα. «Φύγε-φύγε-φύγε».

Για να έρθει ποιός; Kαι να δουλέψει μαζί του, ποιος; Να τον αξιοποιήσει ποιός; Να του εγγυηθεί σταθερότητα, ισονομία, ποιός; Να τον κάνει να καταλάβει σε ποιά ομάδα ήρθε, ποιός;

Ίδια μοτίβα συμπεριφοράς εδώ και δεκαετίες. Από την εποχή του Μάριτς,του Βόοουτερ και του Μπίσκαν, μέχρι την εποχή του Γκοβού, του Μουνιέ, του Βιτάλ και προσφάτως του ... Τετέ. Καλοί παίχτες, που εδώ γίνονται μέτριοι. Μέτριοι παίχτες, που εδω γίνονται κακοί. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες.

Λίγοι δίνουν το 100%, λίγοι έχουν σταθερή απόδοση και ακόμα λιγότεροι βελτιώνονται εδώ. Και φεύγουν όλοι αυτοί, για να έρθουν καλύτεροι οι οποίοι με τον καιρό αποδεικνύονται ίδιοι ή χειρότεροι.

Να φύγει λοιπόν ο Σφιντέρφσκι, να φύγει και ο Πελίστρι, να φύγει και ο Τετέ. Όπως έφυγαν ο Φύσσας, ο Λύμπε, ο Κάρα, ο Μπάσι, που μας στερούσαν τα πρωταθλήματα και μετά γεμίσαμε τόσα πρωταθλήματα, που δεν έχουμε που να τα βάλουμε.

Όταν λοιπον όλος ο ποδοσφαιρικός οργανισμός μάθει να λειτουργεί σωστά και ορθολογικά, όταν μάθει να προστατεύει και να αξιοποιεί την επένδυσή του, τότε το «φύγε εσύ - έλα εσύ» θα αποκτήσει αξία. Μόνη ελπίδα ο Ράφα να μπορέσει να σταθεροποιήσει τον σφυγμό του ασθενή και να τον βγάλει από την «εντατική». Γιατί όπως έχουμε πει σε αυτό το τμήμα δεν αρκεί να είσαι ο καλύτερος, αλλά πρέπει ταυτόχρονα να είσαι και ο καταλληλότερος για να αντέξεις πολλά.

Μέχρι τότε, η διαδικασία αυτή θα παράγειμόνο εξιλαστήρια θύματα και αποδιοπομπαίους τράγους.