What happens in Vegas, stays in Vegas...

Από το να διαβάζαμε οτι ρωτήθηκε ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ  για την σειρά των τελικών και τον τελικό νικητή και απάντησε «Η αισιοδοξια είναι σχετική», ο χθεσινός μονόλογος του ΔΠΓ είναι ... όαση.   

 Από το να διαβάζαμε οτι ρωτήθηκε ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ για το τι θα περιμένουμε στα πλει οφ και απάντησε «Δεν ξέρω, θα δούμε», ο χθεσινός μονόλογος του ΔΠΓ είναι ... ανακούφιση.

Όσο όμως (για τους οπαδούς) το μέτρο σύγκρισης του πιο πετυχημένου τμήματος του Συλλόγου δεν είναι ο ίδιος ο εαυτός του, αλλά το πιο ... αποτυχημένο τμήμα, τόσο θα μας ξεγελάνε τα γεγονότα. Ο χθεσινός μονόλογος, δεν μας έκανε σοφότερους. Προφανώς όλοι θέλουμε το πρωτάθλημα. 

Αλλά από τους «όλους», απουσίαζαν από την ομιλία δύο .... βασικοί πρωταγωνιστές. Ο προπονητής και οι οπαδοί. Αυτοί οι 2 θα κάνουν τους αθλητές μας να κερδίσουν τους τελικούς. Ο προπονητής είναι ο «στρατηγός» και οι οπαδοί είναι αυτοί που θα δώσουν φτερά στα πόδια των παιχτών.  Αλλά για αυτούς τους 2, δεν έγινε κάποια αναφορά. Εννοείται οτι η διοίκηση είναι αυτή που εκπληρώνει τους στόχους και τα «θέλω» του προπονητή, αυτή που επενδύει και ξοδέυει.

Όμως η απόδοση της ομάδας, εξαρτάται και από άλλους παράγοντες. Η στελέχωση της ομάδας, δεν είναι πάντα απόφαση της διοίκησης, η χημεία της ομάδας δεν προκύπτει άμεσα από την διοίκηση, η απόδοση της ομάδας δεν οφείλεται πρωτίστως στην διοίκηση. 

Στο Φ4, είναι αλήθεια οτι δεν εμφανιστήκαμε όπως πέρυσι. Επίσης είναι αλήθεια οτι όταν είχαμε 3 κομβικούς τραυματισμούς (Λεσόρ - Γκρίγκο - Γιούρτσεβεν) και την φυγή Κωστακούμπο, βρήκαμε ως αντικαταστάστες τον Γκέμπριελ, τον κανένα, τον Πλάις και τον κανένα, αντίστοιχα. Γιαυτό σίγουρα δεν έχουν ευθύνη οι παίχτες. Το οτι πηραμε Κυπελο και φτασαμε Φ4, με αυτό το ρόστερ και τις κομβικές ελλείψεις, είναι υπέρβαση από μόνο του.

Ο γαύρος από την άλλη πλευρά, δεν είναι τόσο κακή ομάδα για να τον κερδίσουμε 3-0 και εύκολα. Άλλο αν το θέλουμε όλοι. Δηλώσεις τύπου «Τερίμ» δεν θέλουμε και ξέρουμε που οδήγησαν. Για την ακρίβεια, μας έχει κερδίσει στο Σούπερ Καπ και 3 φορές στην Ευρωλίγκα, ενώ τον έχουμε κερδίσει στο Κύπελλο και 2 φορές στο πρωτάθλημα. Όσοι αγώνες διεξαχθούν, θα είναι «αίμα και άμμος». Το πρωτάθλημα πρέπει να βαφτεί πράσινο για πολλούς λόγους. Ακόμα και αν γίνουν 5 αγώνες και κριθεί στο τελευταίο σουτ υπέρ μας. Ο τελευταίος όμως λόγος που πρέπει να βαφτεί πράσινο, είναι αυτός που περιγράφεται στον μονόλογο.

Η χθεσινή «συνέντευξη» του Αταμάν στους ρεπόρτερ, έδειξε έναν άνθρωπο μάλλον όχι άνετο. Δεν ήταν ήρεμος, η στάση του σώματος ήταν «μαζεμένη», οι απαντήσεις μετρημένες και τίποτα δεν έδειχνε τον προπονητή που υποσχόταν το 8ο και το έδειχνε στην εξέδρα. Ούτε όρεξη για αστεία, σοβαρός και μετρημένος. Και αυτός ο «μονόλογος», δηλαδή οι απαντήσεις στις ερωτήσεις, είναι πολύ σημαντικότερες από έναν μονόλογο για άπόδοση ευθυνών στους παίχτες.

Αν ο Παναθηναϊκός κατακτήσει το τρόπαιο, δεν θα είναι λόγω της ομιλίας. Όπως και η απώλεια του Φ4, δεν ήρθε επειδή ΔΕΝ υπήρξε ομιλία. Ο προπονητής, οι παίχτες και οι οπαδοί είναι έτοιμοι να προσπαθήσουν όπως πρέπει και όσο πρέπει.

Δυστυχώς το μέτρο σύγκρισης όπως φαίνεται για αρκετούς, είναι η αποτυχημένη παε και όχι η πετυχημένη ΚΑΕ άλλων δεκαετιών. Έχουμε κάνει βήματα για να φτάσουμε σε εκείνα τα επίπεδα και ειδικά τα 2 τελευταία χρόνια, είμαστε αρκετά κοντά. Το βασικό τρίπτυχο ήταν πάντα «Διοίκηση - ομάδα - κόσμος». 

Μην ξεχνάμε οτι πέρυσι ξεκινήσαμε τα πλει οφ των τελικών με 0-2 στην «πλάτη» και το γυρίσαμε γιατί είχαμε πολύ καλό κλίμα και απόδοση. Και ως ομάδα και ως διοίκηση και ως οπαδοί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να χαθεί αυτή η αρμονία. Με αυτή την γραμμή πλέυσης διαλύσαμε τον γάυρο στον 4ο τελικό, με διαιτησία που ο «καθηγητής αλητείας» θα έβαζε τα γέλια. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συσπειρώσουμε το χαμαιτυπείο του γαύρου, στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα. Κανένας.

Το οτι η αποτυχημένη παε που έχει κάνει τον κόσμο να βλέπει τις δηλώσεις του τερίμ ως «λυτρωτικές» ακόμα και όταν κάποιοι έφαγαν την «μπανανόφλουδα» με αυτόν, αποτελεί το μέτρο σύγκρισης για οτι συμβαίνει στην ΚΑΕ, μας λέει οτι μάλλον δεν μαθαίνουμε ως οπαδοί και οτι ως στόχο δεν έχουμε την απόλυτη επιτυχία, αλλά την μη αποτυχία.

Το πρωτάθλημα πρέπει να έρθει για τον κόσμο, για την ομάδα, για τον Σύλλογο τον ίδιο και τελευταία για την διοίκηση. Με αυτή ακριβώς την σειρά. Έτσι ερχόταν πάντα, γιαυτό και είναι 42.