Καταζητούνται για «τρομοκρατία» εδώ και 33 χρόνια...

Το σημαντικότερο στοιχείο που έχει ένας Σύλλογος, είναι η νοοτροπία και η φιλοσοφία του. Αν βρει και τον κατάλληλο (όχι πάντα τον καλύτερο) άνθρωπο να τα κάνει πράξη, τότε δημιουργείται ένα τρομακτικό impact. 

Σχεδόν 30 χρόνια ο Ομπράντοβιτς και τα «παιδιά» του, εξουσιάζουν την μπασκετική Ευρώπη. Βέβαια στην Ελλάδα,θα διαβάσετε οτι «έκλεβαν» τα πρωταθλήματα από τον Αγαδάκο, τον Παπαμακάριο και τον Πεν. Ο Ομπράντοβιτς πέραν των προπονητικών ικανοτήτων του και της μπασκετικής τεχνογνωσίας, είχε την νοοτροπία του νικητή. 

Ήταν ο καταλληλότερος να την εμφυσήσει στο τμήμα. Από τους κομβικούς παίχτες, μέχρι τον βοηθό προπονητή, όλοι μπολιάστηκαν με την νοοτροπία του νικητή. Ο Μποντιρόγκα την εκτόξευσε μαζί με τον Ζοτς σε Ρεάλ και Παναθηναϊκό, ο Διαμαντίδης έμαθε να ζει με αυτή, ο Σπανούλης έμαθε να μην μετράει συμμετοχές σε Φ4 ως επιτυχία - αλλά τον τίτλο τον ίδιο, ο Καλάθης έμαθε να είναι νικητής και ας είναι άποντος σε έναν αγώνα, ο Σλούκας έμαθε να αναλαμάνει την ευθύνη και την πρωτοβουλία ως ηγέτης, χωρίς να ζητάει συμβουλές για το παραμικρό. Ο Ιτούδης έμαθε να κερδίζει τρόπαια με μεγάλες ομάδες, εκεί οπου άλλοι με μεγαλύτερα μπάτζετ αποτύγχαναν. 

Αυτό που άφησε ως κληρονομιά ο Ομπράντοβιτς, το βλέπουμε εδώ και δεκαετίες. Οι διάδοχοί του, είτε ως παίχτες - είτε ως προπονητές, έχουν μάθει να κερδίζουν. Με ομάδες - φαβορί, με ομάδες αουτσάιντερ, με μεγάλα μπάτζετ, με μικρά μπάτζετ, διαιωνίζουν την κληρονομιά του Ομπράντοβιτς. Στα δύσκολα, θα είναι εκεί. Στα δύσκολα θα πάρουν την ευθύνη, ακόμα και αν δεν τα καταφέρουν θα δουλέψουν από την αποτυχία και θα επιστρέψουν καλύτεροι.

Το να μεταμορφώνεσαι σε «νικητής», δεν είναι εύκολο. Και δεν το αντέχουν όλοι. Είμαστε τυχεροί που όχι μόνο ζήσαμε, αλλά δημιουργήσαμε (και εμείς ως οπαδοί βάλαμε ένα λιθαράκι) αυτό που βλέπουμε σχεδόν 35 χρόνια στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.