Φέρτε μας τον ψυχίατρο ...

Ο Κόντης ανέλαβε για πρώτη φορά την ομάδα, παραλαμάνοντας τα αποκαίδια του «αυτοκράτορα». Τότε δεν έθελξε με αυτό που παρουσίασε. Μία ομάδα που δεν μπορούσε να κρατήσει το 2-0 επί του γαύρου (όπως και την Κυριακή δεν μπόρεσε να κρατήσει το 1-0 επί του γαύρου) και μία ομάδα η οποία για να κερδίσει τον άρούλη στον τελικό του κυπέλλου, έκανε την χειρότερη εμφάνιση της 5ετίας. 

Μετά το πέρασμα εκείνο πήγε στην ποδοσφαιρομάνα των Αραβικών Εμιράτων και το καλοκαίρι ανέλαβε την Al-Fayha, αλλά με μόλις 3 νίκες σε 14 αγώνες σε 5 μήνες ... είδε την πόρτα της εξόδου.

Για 10 μήνες ήταν «άνεργος», μέχρι να επιστρατευτεί ως προσωρινή λύση ανάγκης τις τελευταίες μέρες. Στον αγώνα με τον γαύρο παρέταξε μία ομάδα η οποία όσο άντεξε, ήταν υποφερτή εώς καλή. Μετά το 60, χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια και οι παίχτες παρέδωσαν σώμα και πνεύμα. Κλεισμένοι στο 1/3 του γηπέδου ανήμποροι να αλλάξουμε 2 πάσες και να κρατήσουμε την μπάλα, μηδενικές αντοχές και κράμπες.

Και ξαφνικά χτες απέναντι σε μία ταχυδυναμική ομάδα - μία ομάδα που στην ευρώπη είναι συνεπής και αξιοπρεπής τα τελευταία χρόνια - η ομάδα παρατάσσεται με 7 αλλαγές από τις βασικές επιλογές. Λαφόντ, Ίνγκασον, Κότσιρας, Μλαντε, Σιώπης, Ζαρουρί, Ρενάτο παίρνουν φανέλα βασικού. Το 0-3 μέσα σε 9 λεπτά (10ολεπτό - 19 λεπτό), οι 18 τελικές εκτός έδρας, το τελικό 1-4, τα τρεξίματα και οι επιθέσεις μέχρι το 90, ήταν καταστάσεις που δεν ήταν λογικό να συμβούν.

Για κάποιον (άγνωστο) λόγο, ο Σφιντέρφσκι θυμήθηκε οτι είναι φορ περιοχής (γκολ χωρίς καν κοντρόλ), ο Ζαρουρί οτι είναι εξτρέμ και σκόρερ (θύμισε Αιτόρ - 3 γκολ), ο Ρενάτο οτι μπορεί να τρέξει (έτρεξε 9,84χλμ μάρκαρε μέχρι και μέσα στην περιοχή και 92% στις πάσες), ο Σιώπης οτι μπορεί να πασάρει (3/3 μακρυνές πάσες - 5/5 πάσες στο επιθετικό τρίτο και 90% συνολικά στις πάσες), ο Μπακασέτας οτι είναι ο Τάσος της Εθνικής (έτρεξε 11χλμ μέχρι και δοκάρι είχε), ο Κότσιρας οτι είναι κανονικό δεξί μπακ με ανεβάσματα (ασίστ στο 4ο γκολ), ο Τετέ οτι μπορεί να μαρκάρει και να πασάρει με ακρίβεια (ασίστ στο 1o γκολ και 94% στις πάσες), κλπ κλπ. Μοναδική παραφωνία ο Μλαντένοβιτς, αλλά τον συγχωρούμε σήμερα.

Η ομάδα δηλαδή μέσα σε 4 μέρες μέσα βρήκε αντοχές, σταμάτησαν οι κράμπες, έμαθε να αλλάζει την μπάλα συνεχόμενα γρήγορα και έυστοχα, οι επιθετικοί σκόραραν (Ζαρουρί ως εξτρέμ 3 γκολ και ο Σφιντέρσκι ως φορ άλλο 1) ενώ μέχρι τώρα έβαζαν γκολ με το σταγονόμετρο και ξαφνικά είδαμε έναν Παναθηναϊκό στην Ευρώπη που έιχαμε να δούμε από την σεζόν 2009-10.

Το ζητούμενο βεβαίως είναι η διάρκεια. Την Κυριακή στο Αγρίνιο θα εμφανιστεί ο χθεσινός Παναθηναϊκός, ή ο Παναθηναϊκός της Κηφισιάς; Ουδείς γνωρίζει. Και όλα αυτά φυσικά συμβαίνουν παράλληλα με τα γνωστά «προβλήματα» της ομάδας.

YΓ. Όσοι ξεκίνησαν τα «ευχολόγια» για τον Κόντη, είναι οι ίδιοι που στις πρώτες γκέλες θα αρχίσουν τα γραφικά «που πας με κόντη, φύγε από δω παλιόγαυρε, με δάσκαλο τον Ιβάν τι να περιμένουμε» και άλλα τέτοια μαργαριτάρια.