Να έρθει, ή να μην έρθει;

Πρόπερσυ είχαμε την τύχη να αποκτήσουμε κάποιους παίχτες με ταλέντο. Δεν ξέρουν απλά μπάλα, αλλά «μιλάνε» στη μπάλα. Κυρίως ο Ουναί είναι παίκτης κλάσης. 

Τι συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις; Είναι στο χέρι της ομάδας να τους κάνει να βγάλουν το 100%. Στην διοίκηση, στο περιβάλλον της ομάδας και στον προπονητή οι οποίοι με την στάση και τις ενέργειές τους, θα τους κάνουν να βγάλουν στο χόρτο την αξία τους. 

Δεν είναι εύκολο να πάρεις από τον κάθε πάιχτη το 100%. Δεν είναι όλοι οι αθλητές ίδιοι χαρακτήρες. Δεν είναι όλοι οι αθλητές, ήρεμες και διαχειρίσιμες προσωπικότητες. Ούτε όλες οι σύλλογοι είναι έτοιμοι να διαχειριστούν ιδιόρυθμες προσωπικότητες. 

Το κακό κλιμα σε μία ομάδα, η απαξίωση από τους οπαδούς, η έλλειψη κινήτρου (Τι έχει να περιμένει ο κόσμος του Παναθηναϊκού μετά το κύπελλο - Δεν ξέρω), η διαπίστωση οτι όσο καλά και να παίζεις θα βρεθεί ενας Σιδηρόπουλος (Αστέρας 1η αγωνιστική), ένας Τσαγκαράκης πατήρ ή υιός δεν παίζει ρόλο (Σέρρες) και πάει λέγοντας. Τρέχεις και βρίσκεσαι μόνιμα στο ίδιο σημείο. Δεν είναι και οι καλύτερες προυποθέσεις.

Και για κερασάκι στην τούρτα, συνήθως επικρατεί η κλασική αντιμετώπιση για έναν παίχτη. Ή «τουρίστας» ή «βλαμένος». Θα γράψουν και 2-3 «παπαγαλάκια» μία εμπεριστατωμένη άποψη, θα την χάψουν οι «επαναστάτες» που ζητάνε κεφαλή επί πίνακι και έτσι ο παίχτης είναι καλύτερα να φύγει στην κοινή γνώμη,  γιατι «σιγά μην περιμένουμε πότε θα ξυπνήσει, που παίρνει και τόσα».

Ο Ουναί είναι μία τέτοια περίπτωση. Ιδιόρυθμος χαρακτήρας, μικρός σχετικά σε ηλικία (25) και ξαφνικά στον Παναθηναϊκό σε μία ομάδα και χώρα που δεν είχε πριν επαφές και εικόνα. Ο Ουναί έχει συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού, άρα αν αποτελεί επιλογή σημαίνει οτι υπάρχει η διάθεση να τον αξιοποιήσεις στο έπακρο. 

Ο Ουναί είχε ρήτρα σχεδόν 11εκ ευρώ στην Μαρσέιγ και φυσικά το οτι ο Παναθηναϊκός σκέφτηκε αν πρέπει να τα «δώσει», έπαιξε ρόλο στην ψυχολογία του ίδιου του παίχτη. Ο Ουναί έπρεπε να είχε κλείσει από πέρυσι σε μας. Αν γνωρίζει οτι είναι «φευγάτος», δεν έχει κάποιον ιδιαίτερο λόγο να βάλει τα πόδια του στη «φωτιά». Θα προτιμήσει να μην ρισκάρει για να είναι διαθέσιμος για τον επόμενο ... αγοραστή.

              

Ο Μαροκινός πρόπερσυ στα πλει οφ με την αεχ εντός έδρας ήταν κακός. Δεν του βγήκε ούτε πάσα στα 5 μέτρα. Δεν βοήθησε σχεδόν σε κανέναν τομέα του παιχνιδιού. Παρόλα αυτά ο προπονητής τον στήριξε. Θα μπορούσε να τον αφήσει εκτός 11άδας (απολύτως λογικό) αι να ξεκινήσει με άλλον στην θέση του. Δεν έγινε όμως έτσι. 

Ο Ουναί ξεκίνησε πάλι βασικός με τον μπαοκ (που είχε ρίξει 3 στην κούλα και 2 στον γαύρο) και είδαμε τον Ουναί που ξέρουμε. Όργια μέσα στο γήπεδο, γκολ, ασσίστ με τακουνάκι και ο πάιχτης που μαρκάρει σαν αμυντικός τον Κωνσταντέλια στο γκολ του μπαοκ όταν κανένας άλλος δεν έχει προλάβει να γυρίσει πίσω. «Εξαφανίστηκε» όπως και όλη  ομάδα με την μπουγάτσα εκτός έδρας, καθάρισε τον αγώνα με τα χανούμια στο προποτζίδικο.

Το ζητούμενο λοιπόν απο όλα αυτά, είναι η διάρκεια. Θα υπάρχει το κατάλληλο κλίμα (από όλους στο τμήμα) για να αποδώσουν όλοι στο 100%, στους επόμενους αγώνες; Άγνωστο. Θα καταφέρει να εντάξει ομαλά τον χαρακτήρα του Ουναί στην ομάδα, ο Νίστρουπ? Θα χωρέσουν όντως όλοι οι καλοί? Ας ελπίσουμε οτι όλα θα κυλήσουν όπως πρέπει. Γιατί στα χαρτιά η ομάδα (πλην του «κόφτη»), είναι για να τρίβεις τα χέρια σου.

Ο Ουναί εφόσον αποφασίσουμε να φτιάξουμε ομάδα και να την «προστατέψουμε» φυσικά, είναι value for money επιλογή. Αρκέι να υπάρχει ένας μηχανισμός, που θα αξιοποιήσει τον κάθε «Ουναί». Αν δεν υπάρχει, δεν υπάρχει και λόγος να ασχολούμαστε με τέτοιους πάιχτες και να τους «καίμε»  

Καλώς ήρθες πάλι μωρή παιχτούρα!!!