Με τον γνωστό τρόπο...

Για να χαθεί το πρωτάθλημα του 2002, μεσολάβησαν πολλά. Κυρίως εξωαγωνιστικά, αφού τότε ο πράκτορας ήταν στο απώγειο της ελληνικής καριέρας του. Ήξερε οτι καθαρά αγωνιστικά θα έτρωγαν «σκούπα» από την ομάδα που κατέκτησε την ευρωλίγκα, όποτε έστησε μιά χαρά το κολπάκι. 

Αρχικά κανόνισε ενέδρα στο πούλμαν, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν παίχτες της ομάδας. Και αντί να τους αποβάλουν από το πρωτάθλημα, τους άφησαν να συνεχίσουν κανονικά. Και συνέχισαν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλά. Να προκαλούν. Στον 2ο τελικό στο κοτέτσι, έβαλαν τον τόμιτς να πιαστεί στα χέρια με τον Μποντιρόγκα με μόνο σκοπό να αποβληθεί ο Ντέγιαν. 

Ότι ακριβώς πήγε να κάνει ο Νόγκες της Βαλένθια με τον Ναν στην λήξη του 2ου αγώνα, αλλά δεν πρόλαβε και γλύστρησε. Θα αποβληθεί ένας μέτριος παίχτης δηλαδή, αλλά η «δικαιοσύνη» επειδή μπλέχτηκαν 2 στον καυγά, θα αποβάλει και τους 2.

Στον αγώνα του 2002 όσο ο γαύρος ήταν μπροστά 36-29, 45-37 (ημίχρονο), έκαναν τις κότες.. Μέχρι και το 53-44 στο 25 όλα καλά. Αλλά κάπου εκεί, ξύπνησε ο Παναθηναϊκός. Πέρασε μπροστά στο 28 (53-54) και έκλεισε τρίτο δεκάλεπτο με το τριφύλλι μπροστά με έναν πόντο (57-58). Στην 4η περίοδο ήταν πόντο-πόντο οι 2 ομάδες και με το πέρας των επεισοδίων ο Παναθηναϊκός ήταν μπροστά με 66-68 και 66-70. Όμως η αποβολή του ηγέτη του, στοίχισε στο τελευταίο κρίσιμο 4λεπτο και η ήττα με 80-76 έστειλε τον γαύρο στους τελικούς. 

Εκεί βρήκε τον αεκ που τον σκούπισε μετά το αρχικό 2-0 του γαύρου και αφού πιάστηκε ο Φόρεστ ντοπέ, έχασαν το πρωτάθλημα.

Μόλις πέρασε μπροστά ο Παναθηναϊκός στην 4η περίοδο 36-29, 45-37 (ημίχρονο)

Αφού λοιπόν είδαν οτι οι τραμπουκισμοί δεν έχουν επιπτώσεις, τα επόμενα χρόνια έκαναν ακόμα χειρότερους στο εξοχικό (μολότοφ-κουρτίνες).