Ο «Καπετάνιος» από την δεκαετία του 70 είναι ένα πρόσωπο που εμφανίζεται συνεχως στην Λεωφόρο. Σε αγώνες και σε απονομές.
Πριν αποφασίσει το κράτος και η ΕΠΟ να γίνει επαγγελματικό το ποδόσφαιρο (1979), έχουμε εκλογές στον ΠΑΟ (23-3-1978). Η παράταξη του Καπετάνιου (Παναθηναϊκή Κίνηση) με τον Μαυροκουκουλάκη ως κύριο μέλος, χάνει τις εκλογές. Καταποντίζεται και τις κερδίζει η παράταξη Νικολαϊδη.
Η οποία παραιτείται με το θέμα Δεληκάρη, ενώ τον Ιούλιο του 1979 (16-7-79) στην διαδικασία μετατροπής του ΑΟ σε ΠΑΕ, όποιος δώσει τα περισσότερα αναλαμβάνει τον Παναθηναϊκό. Το πως καταλήγει η ομαδα στον Καπετάνιο δεν θα αναλυθεί εδώ, αλλά καταλήγει. Ίσως ο πρώην πρόεδρος του ΑΟ, να τα θυμάται καλύετρα.
Μέχρι τότε (1959-60 / 1978-79) ο Παναθηναϊκός κυριαρχεί στην Α Εθνική με 9/20 πρωταθλήματα και τον γαύρο με 5/20. Τα 4 πρώτα χρόνια (80,81,82,83) ο κόσμος του Παναθηναϊκού προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ των 4 συνεχόμενων πρωταθλημάτων του γαύρου. Ο «κουμπάρος» που κέρδισε στο τάβλι (σύμφωνα με τον αστικό μύθο), μας κάνει επίδεξη δύναμης. Με 4 συνεχόμενα, με την υπόθεση Ρότσα, με το μπαράζ του Βόλου.
Οι οπαδοί και ο Καπετανιος είναι κυριολεκτικά στα κάγκελα (της Λεωφόρου) καθώς η αρχική υπομονή αρχίζει και εξαντλείται. Οι εντάσεις θα πηγαίνουν και θα έρχονται για τα επόμενα χρόνια, ακόμα και μετά την δημιουργία της ΠΑΛΕΦΙΠ (1981).
Λίγο νωρίτερα ο Καπετάνιος και η οικογένεια, αποφασίζουν (17-12-81) να δώσουν στον Παναθηναϊκό, ένα «έργο ζωής». Την Παιανία. Το ΠΩΣ αγοράστηκε, κατασκευαστηκε και ΠΟΥ τελικά κατέληξε, δεν μας αφορούν σε αυτή την αναρτηση. Καμία άλλη ομάδα δεν είχε κάτι παρόμοιο.
Η προπαγάνδα όμως του λιμανιού, χρέωνε ΤΑ ΠΑΝΤΑ στον Βαρδινογιάννη. Ο Καπετάνιος λάτρευε να να ακούει οτι αυτός είναι ο δυνατός. Οτι κάνει οτι θέλει. Αυτό ήταν βούτυρο στο ψωμί για την ερυθρόλευκη προπαγάνδα. Και έτσι όλοι ηταν ικανοποιημένοι.
Την δεκαετία του 80 ξοδέψαμε ένα σκασμό λεφτά. Πήραμε οτι καλύτερο είχε ο γαύρος (Γαλάκος, Κυράστας, Σαργκάνης, Βαμβακούλας), οτι καλύτερο είχε η αεχ (Γεωργαμλής, Βλάχος), οτι καλύτερο είχε ο μπαοκ (Αναστασιάδης, Χ. Δημόπουλος), η Καστορια (Παπαβασιλείου, Μήνου), ο Απόλλωνας (Δοντάς και επιστροφή Αντωνίου) τον Ρότσα, τον Σαραβάκο και τον Ζάετς αρχηγό της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας για να πάρουν ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΜΟΛΙΣ 2 ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ. Ενω στην ευρώπη έφταναν στους 4 και στους 8!!!
Και το ένα από τα 2 πρωταθλήματα (1986) ήρθε με τον Νταιφά να έχει αποχωρήσει και να επιστρέφει το καλοκαίρι του 1986 και να κάνει εκ νέου επίδειξη δύναμης παίρνοντας το πρωτάθλημα του 1987 από όλους τους προαναφερθέντες. Δεν είχε πρόβλημα να διώχνει προπονητές, όταν έβλεπε οτι τα κατάφερναν και έιχαν την αποδοχή του κόσμου (Γκμοχ), ή να «κρεμάει«» δελτία ποδοσφαιριστών.
Ο όρος «παράγκα Βαρδινογιάνη» μεγαλούργησε τότε. Ο Παναθηναϊκός έχανε το ένα πρωτάθλημα πίσω από το άλλο, αλλά ήλεγχε το παρασκήνιο!!! Η δεκαετία εκείνη έκλεισε (1989) με την αεχ να παίρνει πρωτάθλημα. Στο ενδιάμεσο ο Καπετάνιος προσπαθούσε να χτίσει στην Λεωφόρο, αλλά είχε τέτοια δύναμη και παράγκα στα ποδοσφαιρικά δρώμενα, που κατέληξε στο Οακα!!!
Μόλις η αεχ βρίσκει σοβαρή διοίκηση (91-95) παίρνει 3 σερί πρωταθλήματα από τον Παναθηναϊκό (92-93-94). Το «ψυχοπαίδι» ο τίγρης δηλαδή, δεν είχε πρόβλημα να κάνει οτι θέλει σε προσκήνιο κια παρασκήνιο και σηκώνει (μετά τον γαύρο που σήκωσε 4 σερί) τρία πρωταθλήματα σερί. Η «παράγκα Βαρδινογιάννη» μένει άφωνη ξανά.
Έχει φτάσει το 1994, έχουμε 15 χρόνια παράγκας και ο Παναθηναϊκός έχει 4 πρωταθλήματα, η αεχ επίσης 4 και ο γαύρος 5. Μιλάμε για τρομερή παράγκα, ο Καπετάνιος οργίαζε όπως βλέπετε!!! Ο Παναθηναϊκός χάνει για 2η φορά την σημαία του (Σαραβάκος) καθώς την πρώτη τον άφησε να πάει στις αγκαλιές του κοσκωτά και την 2η του έκανε μία πρόταση που δεν αντιστοιχούσε στην αξία του. Έτσι κατέληξε στην χάρτινη.
Στην μέση της δεκαετίας ο Παναθηναϊκός θα κάνει αγωνιστική επίδειξη δύναμης επιτέλους το 1995 κατακτώντας το πρωτάθλημα σχεδόν 6-7 αγωνιστικές πρν την λήξη, ενώ την επόμενη σεζόν (1995-96) θα φτάσει ξανά στους 4 του Τσάμπιονς Λιγκ. Λογικό και επόμενο να κατακτήσει και τον εγχώριο τίτλο. Ο οποίος τίτλος ήρθε επειδή ο Μπορελάκος δεν λάθεψε με την κεφαλιά στον αγώνα Παο-αεχ (1-0).
Αν είχε λήξει ισόπαλο το ντέρμπυ (ή είχε κερδίσει η χάρτινη) εκείνο των 2 διεκδικητών, η αεχ θα ήταν πρωταθλήτρια και τα πρωταθλήματα θα ήταν από 5 για όλους (!). Μιλάμε για ασύλλυπτη «παράγκα Βαρδινογιάννη». Το 1996 δυστυχώς, θα αποδειχθει καταλυτικη χρονιά.
Ο θάνατος του Θόδωρα Βαρδινογιάννη, αλλάζει τα πάντα στην χώρα και στο ποδόσφαιρο. Ο πρακτοράκος που έχει αναλάβει από τον «κουμπάρο» το 1993, βλέπει ελεύθερο έδαφος και ... ορμάει. Θα κερδίσει τις εκλογές της ΕΠΟ (θα σας πει ο Κοκκαλιάρης και ο Λουκόπουλος πως έγιναν αυτά) και από το 1996 και έπειτα αλλάζει ο χάρτης του ποδοσφαίρου.
Η «παράγκα Βαρδινογιάννη» δεν αντιδρά. Ο Καπετάνιος, μετά τον νόμο Μποσμάν, θα δει όλη την καλή φουρνιά Ελλήνων παιχτών να φεύγει (Δώνης, Ουζουνίδης, Μπορέλι, ΓΧ, Μαραγκός, Λαγωνικάκης, Καλιτζακης) μέσα σε 2 χρόνια, αφού έβρισκαν περισσότερα λεφτά και ελλέιψη ακριβών επιλογών, στρέφεται (επιτέλους) στην φτηνή λύση της ακαδημίας. Το πως χάθηκαν επίσης οι «κλεισμένοι» Γιαννακόπουλος και τζόρτζεβιτς, θα σας το πει η «γλάστρα» μέχρι πρότινος στα αθλητικά του Μέγκα.
Τα προηγούμενα 16 χρόνια δεν είχαμε βγάλει ούτε έναν καλό παίχτη από τις ακαδημίες, αφού σχεδόν όλοι κατέληγαν στην Μαρκό και στο Κορωπί και δεν τους εμπιστευόμασταν ποτέ. Οι Καρα-γκουμο-μπασινάδες, θα νοιώσουν τι σημαίνει πραγματική παράγκα, αφού είδαν να σηκώνουν Ευρωπαϊκό, αλλά όχι πρωταθλήματα.
Μέχρι να αποσυρθεί ο Καπετάνιος (29-5-2000), ο Παναθηναϊκός έχασε ξανά 4 σερί πρωταθλήματα (1997, 1998, 1999, 2000). Έχασε 4 σερί στην αρχή (όταν ανέλαβε) από τον γαύρο (80, 81, 82, 83), 3 σερί στην μέση από αεχ (92, 93, 94) και 4 στο τέλος (όταν αποχώρησε) από τον γαύρο (97, 98, 99, 00), ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΚΑ!
Ο Καπετάνιος μετά τον θάνατο του Θόδωρα, ένοιωσε ... ξεκρέμαστος. Δεν ήταν ποτέ ο ίδιος, δεν είχε ποτέ την δύναμη να επιβληθεί πραγματικά σε άλλους των ίδιων κυβικών (Νταιφάς-Μελισσούλας-Πράκτορας) και πήρε στην ουσία πολύ λιγότερα από όσα του αναλογούσαν. Πιθανόν να μην τον βοήθησε και η υπόλοιπη οικογένεια που έβγαζε αρχηγούς στο ΠΝ και κυβερνήσεις στην χώρα. Το γιατί, παραμένει άγνωστο.
Και είναι κρίμα γιατί με τον τρόπο του, αγαπούσε την ομάδα. Το ΓΙΑΤΙ δεν γίναμε ο Παναθηναϊκός του μπάσκετ στο ποδόσφαιρο με 10 πρωταθλήματα σερί και 7 ευρωπαϊκά, δεν το μάθουμε ποτέ. Φυσικά και μπορούσαμε, αλλά πιθανότατα δεν θέλαμε. Υπήρχαν χρονιές που ξόδευε αλόγιστα, χρονιές που είχε «καβούρια», αλλά το συνολικό του πρόσημο είναι ... περίεργο. Και θετικό και αρνητικό.
Και η αιτιολόγηση είναι η εξής.
Από ΟΛΟΥΣ τους προέδρους του Παναθηναϊκού ήταν αυτός με την μεγαλύτερη διάρκεια και τους περισσότερους τίτλους (6 πρωταθλήματα - 9 κύπελλα - 3 σουπερ καπ). Μέχρι το 2000 δεν μας έκανε εντύπωση.
Μας έκανε όμως από τότε μέχρι και σήμερα, γιατί οι 2 επόμενοι σε διάρκεια (Τζίγκερ και Αλαφούζος σε 10 + 14 χρόνια αντίστοιχα σήκωσαν μόλις 1 πρωτάθλημα και 4 κύπελλα μαζί). Αυτό τον κάνει αυτόματα, μυθική μορφή.
Στην πραγματικότητα, έχασε 15 πρωταθλήματα και πήρε μόλις 6. Αποτυχία τεράστια για έναν άνθρωπο που λεγόταν οτι ήλεγχε ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΡΑΣΗΝΙΟ. Φυσικά αν συγκριθεί με τους επόμενους, η αποτυχία αυτή γίνεται αυτομάτως ... επιτυχία. Και εκεί είναι το τρυκ.
Η κύρια επιτυχία του είναι οτι μας ξανάβαλε για τα καλά στον ευρωπαϊκό χαρτη. Οι πορείες εκείνων των 2 δεκαετιών (1980-2000 όταν οι άλλες ομάδες δεν είχαν καμία), έχουν μείνει χαραγμένες τις; μνήμες όλων. Φίλων και εχθρων. Μοναδικό επίτευγμα.
Θα μπορούσαν να είναι μεγαλύτερες ή περισσότερες? Αναμφίβολα, ναι. Αλλά ήταν πρωτόγνωρο για εκείνη την εποχή, αφού το ποδόσφαιρο μέχρι τότε είχε τις μισές στα ίδια χρόνια (1960-1980)
Η κύρια αποτυχία του, δεν είναι οι τίτλοι του Παναθηναϊκού. Είναι η νοοτροπία οτι στα δύσκολα (Νταιφάς - Τίγρης - πράκτορας) ... η κατάληξη ήταν «παραιτούμαι». Είναι η νοοτροπία που βρήκε και καλλιέργησε ο Τζίγκερ οτι «δεν λερωνω τα χέρια μου» και κατ΄ επέκταση το αφήγημα των αυλικών «δεν θα πάρουμε τίτλους με παράγκα, σαν και αυτούς».
Αυτό άλλωστε δήλωσε και στις 19-5-2000 την ημέρα της αποχώρησής του (ουδέποτε ήταν ο στόχος η κατάκτηση τροπαιου με οποιονδήποτε τρόπο). Κατι που ΚΑΝΕΝΑΣ δεν του ζήτησε ΠΟΤΕ φυσικά! ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΖΗΤΑΓΑΜΕ!
Ήταν ο μόνος που ΜΠΟΡΟΥΣΕ και έπρεπε να ΞΕΡΙΖΩΣΕΙ την παράγκα εν τη γενέσει της. Όχι μόνο την άφησε να βγάλει παραφυάδες και ρίζες, άλλα άφησε ένα ολόκληρο σύστημα «αντικειμενικών» σε όλα τα μμε (ράδιο, ίντερνετ-τηλεόραση-εφημερίδες) να κάνουν κουμάντο, με αποτέλεσμα ο κάθε επόμενος να έχει όλο και δυσκολότερο έργο.
Αν είχε κάνει το αυτονόητο το 1996 και το 1997, ούτε παράγκα θα είχαμε, ούτε «Τσέλσυδες» να βγάζουν γλώσσα θα είχαμε, ουτε ο Φαταούλ θα προστάτευε Καλόπουλους. Και η κατανομή των τίτλων θα ήταν όπως τότε. ΟΛΟΙ έπαιρναν ΤΑ ΙΔΙΑ. Αυτή ήταν η περίφημη «παράγκα Βαρδινγιάννη»
Τον ευχαριστούμε για οσα προσέφερε. Θα βρει τον Παυλο και τον Θανάση, τον Νικολαίδη και τον Καλαφάτη και θα έχει την καλύτερη παρέα εκεί ψηλά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου