Όταν εμφανίζονται άρθρα από Ιούλιο και Αύγουστο που μας γεμίζουν με στατιστικά στοιχεία του στυλ «πόσα μέτρα έτρεξε ξεκινώντας με το δεξί πόδι ο Τσέριν» και «πόσες φορές; δεν πάτησε την λευκή γραμμή της σέντρας, ο Καμαρά» τότε κάτι δεν πάει όπως το περιμένουν κάποιοι.
Το μόνο στατιστικό άρθρο που μπορεί να γραφτεί για τους 3 επίσημους αγώνες, είναι οτι έχουμε βάλει 5 γκολ, το ένα από αυτά είναι αυτογκόλ και έχουμε δεχτεί 4 γκολ και 2 δοκαρια. Το άλλο στατιστικό άρθεο που μπορεί να γραφτεί, είναι οτι σε 3 αγώνες με αντιπάλους την Πάκσι και την Τσσκα-1948 έχουμε μόλις 1 νίκη και 2 ισοπαλίες. μάλιστα με τις 2 ισοπαλίες να γίνονται στην έδρα μας με μέτρια εμφάνιση.
To τελευταίο στατιστικό στοιχείο που θα έπρεπε να μας απασχολεί, είναι οτι έχουμε βάλει μόλις 4 πραγματικά γκολ σε 48 τελικές (18 στον στόχο) και έχουμε δεχθεί επίσης 4 γκολ και 2 δοκάρια σε 31 τελικές (11 στον στόχο). Δηλαδή φλύαροι επιθετικά και κακοί αμυντικά, σχεδόν ισάξιοι (ή και λίγο χειρότεροι) με τους αντιπάλους μας.
Αν υπάρχει μια «φιλοσοφία» που περμένει να αποδώσει καρπούς και ένας τρόπος παιχνιδιού που ακόμα δεν έχει αφομοιωθεί μέσα στο κατακαλόκαιρο, τότε
Στα προκριματικά Ιουλίου και Αυγούστου, δεν περιμένεις να αφομοιωθεί κάτι. Ούτε να μάθουν ξαφνικά οι παλιοί το νέο αγωνιστικό τρόπο, ούτε σε 3 επίσημα προκριματικά να ενσωματωθούν ως δια μαγείας 7 νέοι παίχτες (Πένια-Τσάπρας-Ντε Φράι-Φαν Ντρόνγκελεν-Καμαρά-Γιάγκουσιτς-Ραστόντερ). Και αν παίξει και ο Λιβάι σήμερα, θα μιλάμε για 8 νέους παίχτες!
Αυτή την χρονική στιγμή όπου ΟΛΑ κρίνονται σε κάθε ζευγάρι αγώνων (χωρίς καμία δυνατότητα διόρθωσης ενός λάθους ... σε μελλοντικούς αγώνες, όπως συμβαίνει σε ένα πρωτάθλημα), η ομάδα δεν οφείλει νά δείξει κάποια .. αγωνιστική βελτίωση και πρόοδο. Η συνθήκη αυτή έχει όλο τον χρόνο, μέχρι τα τέλη Μαίου, να φανεί και να βγει στο χορτάρι. Δεν βιαζόμαστε.
Η ομάδα οφείλει απλά να περάσει τρεις προκριματικούς γύρους, με αντιπάλους κατώτερους από αυτήν. Αυτό το γεγονός ήταν ήδη γνωστό, από τον τελικό του Κυπέλλου όπου το κατέκτησε ο Οφη. Ενδεχόμενη ΜΗ πρόκριση σε ομίλους (έστω και του Κόνφερενς) θα είναι καταστροφή. Όχι φυσικά για την τσέπη της διοίκησης, αλλά για την ευρωπαϊκή κατάταξη της ομάδας φέτος και τα επόμενα χρόνια.
Η ομάδα πέρυσι και πρόπερσυ μάζεψε 24.250 πόντους και αυτοί μας ανέβασαν στην 65η θέση της ευρωπαϊκής κατάταξης. Η πρόκριση στους ομίλους και μια αξιοπρεπής πορεία (κατ' ελάχιστον όπως οι 2 προηγούμενες), θεωρητικά θα μας δώσουν πάνω από 11-12χιλ πόντους. Ο αποκλεισμός σε οποιαδήποτε φάση, εννοείται θα μας δώσει 10χιλ πόντους λιγότερους φέτος, άρα απώλεια τουλάχιστον 30-40 θεσεων στην κατάταξη, με ότι συνεπάγεται αυτό σε επόμενες διοργανώσεις και κληρώσεις.
Αν αποφασίσαμε λοπόν οτι προέχει η νέα αγωνιστική φιλοσοφία αντί των προκρίσεων, τότε δεν υπάρχει λόγος να ρισκάρουμε και να βάλουμε στην αποστολή τον Λιβάι και τον Τετέη. Αν δεν έχει ακόμα αφομοιώσει τις νέες τακτικές η ομάδα και ο ίδιος ο προπονητής θεωρεί οτι και αν αποκλειστούμε έχουμε ένα πλάνο που δουλεύουμε, ποιός μας διασφαλίζει οτι την άνοιξη του 2027 θα δρέψουμε τους καρμπούς αυτής της προσπάθειας και θα αποδώσει το πλάνο? Κανείς.
Θα υπήρχε ένα «συγχωροχάρτι» αν μας έπεφτε στα πλει-οφ η Αταλάντα, η Χετάφε, η Μπράιτον ... άντε και ο κάποτε δυνατός Άγιαξ. Με αντιπάλους την Πάκσι, την Τσσκα-1948 και την Χράντες Κράλοβε, δεν υπάρχει κάτι να μας φοβίζει.
Εκτός από τον κακό Παναθηναϊκό, τις κακές επιλογές και αποφάσεις και τον κακό σχεδιασμό - στρατηγική. Και δεν είμαι βέβαιος ποιός είναι ο δυσκολότερος αντίπαλος για μας, από τους 2.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου