Οι μέρες της μαρμότας...

Ίδιο μοτίβο. Αν επαναληφθεί, τότε έχει φύγει ήδη ο Μπενίτεθ και θα ασχολούμαστε με τους «15 που πρέπει να φύγουν» και τους άλλους 15 που θα έρθουν. Παραδόξως υπάρχουν και άλλα κοινά σημεία...

Το «δώρο» του Γεντβάι στον γαύρο και το 0-1, θύμησε κατά πολύ την φάση του Ακαιντίν στο προποτζίδικο (2-0) που στην ουσία δίνει την νίκη στην αεχ. Τότε κυνηγάγαμε ακόμα το πρωτάθλημα και οι παίχτες ήταν «λίγοι» για να ανταποκριθούν στην δυσκολία του αγώνα. Χτες δεν κυνηγάγαμε κάτι. Ούτε την 1η θέση, ούτε καν την 2η. Πάλι κάναμε «δώρο» γκολ όμως. Δεν υπήρξε κάποιος do or die στόχος, ώστε κάτω από το βάρος να λυγίσουν οι παίχτες. 

Τότε η εύκολη λύση ήταν «να φύγουν 11 παίχτες». Για την ακρίβεια, τόσοι έφυγαν. Από την 16αδα των παιχτών που αγωνίστηκαν με την αεχ και το περίφημο «να φύγουν 11 παίχτες» έφυγαν οι Ντραγκόφσκι, Βαγιαννίδης, Ακαϊντίν, Αράο, Χουάνκαρ, Μλαντένοβιτς, Λημνιός, Σπόραρ, Παλάσιος, Βέρμπιτς, Ιωαννίδης. Δηλαδή 11 (!). Έμειναν οι Κώτσιρας, Βιλένα, Τσέριν (δεν αγωνίστηκαν χτες), ο βασικός Γεντβάι και ο Μπακασέτας (αλλαγή στο 66). Χωρίς τους άλλους (Γερε, Τσοκάι, Μπαρτ, Αιτορ, Περεθ, Χουάνκαρ, Μαντσίνι, Κλάιν, Πούχαρτς) που ήδη έχουν φύγει... Καμιά 20αριά δηλαδή.

Εν ολίγοις οι 2 απο τους χτεσινούς 16 είναι από τους «να φύγουν 11 παίχτες» και οι άλλοι 14 από τους χτεσινούς 16, είναι αυτοί που φέραμε και λογικά είναι καλύτεροι αυτών των 11 που έφυγαν. Και με άλλο προπονητή. Αλλά από τότε (που έφυγαν οι «κακοί»), ΔΕΝ έχουμε βρεθεί στην κορυφή ούτε μία αγωνιστική. Όχι δύο ή τρεις, ούτε μία. 

Το να αλλάζουμε παίχτες σαν τα πουκάμισα (που το κάνουμε), ΔΕΝ είναι η λύση. Πάντα έρχονται καλύτεροι (στα χαρτιά τουλάχιστον) και σχεδόν πάντα είναι τελικά καλύτεροι οι προηγούμενοι που «ουρλιάζαμε» να φύγουν. 

Τρανό παράδειγμα η απόκτηση Τετέ και Πελίστρι με 15 εκ σχεδόν, αντί του ... «χασογκόλη» Παλάσιος που κόστισε ούτε 1εκ, η απόκτηση Σιώπη και Τσιριβέγια αντί του «παλτού» Πέρεθ και η απόκτηση με 12εκ των Αντίνο (8εκ) και Ζαρουρί (4εκ) για αριστερά που μοιάζουν χειρότεροι και από τον κακό (ελεύθερο όταν αποκτήθηκε) και «κλικαδόρο» Αιτόρ... Ενίοτε και το δίδυμο Σάρλια-Πούγγουρας μοιάζει πιο συμπαγές από την χτεσινή κεντρική 3αδα που τους πήρε «αμπάριζα» ο ροντινέι και λίγο νωρίτερα ο Ελ Καμπί.

Η εμφάνιση με τον γαύρο είναι σαφώς καλύτερη από αυτή με την αεχ, το αποτέλεμα όμως παρέμεινε το ίδιο. Ο Παναθηναϊκός χτες έκανε ευκαιρίες. Το ότι της πέταξε στα δέντρα του Λυκαβηττού, είναι άλλο θέμα. 

Το οτι ο Γεντβάι πασάρει στο μόνο σημείο που δεν έπρεπε (ο Καλάμπρια περιμένει, ο Ερνάντεζ του κουνάει τα χέρια, ο Ρενάτο έχει έρθει στα 2 μέτρα να πάρει την μπαλα...), το οτι ο Ίνγκανσον (1,88) έχασε την κεφαλιά έξω από την περιοχή από τον 15 πόντους κοντύτερο Τσικίνιο (1,74) και μετά ο Ροντινέι αδειάζει 3 κεντρικούς αμυντικούς (Ίνγκα-Γεντβάι-Ερνάντεζ) σαν «σταματημένους», είναι κάτι που ποδοσφαιρικά δεν εξηγείται. Ίσως η «κακιά» στιγμή. 

Όπως «κακιά» στιγμή ήταν ο Μπρινιόλι με τον Ατρόμητο και τον άρη, ο Ντραγκόφσκι με τον γαύρο πέρυσι, ο Λαφόντ με την Πλζεν και την Μπέτις, ο Μαντσίνι με την Λαμία, ο Ντραγκόφσκι με τον Πάλμερ με την αεχ και το πέναλτυ στο 92 φέτος και πολλά άλλα που αν γραφτούν, θα χρειαστεί ... τόμος ολόκληρος.

Αν φυσικά ο επόπτης έδινε το πεντακάθαρο άουτ πριν το γκολ στο 0-1, ακόμα και αν έμπαινε το γκολ αμέσως μετά τη σέντρα αυτό που θα ακυρωνόταν λόγω ΒΑΡ, ή αν έδινε ο κόρακας την 2η κίτρινη όταν ο Ορτέγκα ανατρέπει για (πολλοστή φορά) τον Τετέη στην γραμμή του πλαγίου στο 23, θα μιλάγαμε σε άλλη βάση σήμερα. 

Ακόμα και με το αναιμικό 0-0 ο Παναθηναϊκός θα πέταγε έξω από το πρωτάθλημα τον γαύρο, ο Τζίγκερ θα χαμογέλαγε, ο Μπενίτεθ θα έλεγε «δεν έχω χάσει από τον γαύρο και έχω 12 αγώνες αήττητος» και τα ζόρια θα τα τράβαγε ο μπεραιάς.

Οι ίδιοι παίχτες που έπαιξαν χτες, είναι αυτοί που κέρδισαν τον μπαοκ (2-1), που γύρισαν με αριθμητικό μειονέκτημα το 0-2 με την αεχ και που κέρδισαν 0-1 τον γαύρο. Τότε ήταν καλοί, χτες ήταν «στημένοι» και κακοί. Και ο ίδιος προπονητής.

Για την επόμενη μέρα, προφανώς θα αποφασίσει ο Αλαφούζος, ή ο Κοτσόλης, ή ο Κορόνα, ή ο Μπαλντίνι. Μπορεί και ο Μπενίτεθ. Ή κάποιος άλλος. Μπορεί και ο Γιουρέλης πχ. Όπου αποφασίζουν πολλά κοκόρια, αργεί να ξημερώσει πάντως. Το υλικό που εχουμε ΔΕΝ είναι κακό και αυτό το έργο (να φύγουν 15 παίχτες) το έχουμε δεκάδες φορές. Οι παίχτες που θα μείνουν και αυτοί που θα αποκτηθούν, θα πρέπει να έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και να υπηρετούν αυτό που θέλει να παίξει ο προπονητής. 

Ο Ράφα ΔΕΝ βρήκε έτοιμη και στρωμένη ομάδα, αλλά μία διαλυμένη ομάδα. Και εξ αρχής, έχει πει συγκεκριμένα πράγματα από τα οποία δεν έχει αλλάξει ούτε κόμμα. Αν είπε τα ίδια όταν συμφωνούσαν, τότε ο Μπενίτεθ δεν φταίει. Έχει ένα πλάνο που τότε, ΟΛΟΙ συμφώνησαν. Γιαυτό και τον έκλεισαν. Αν δεν μας άρεσε, ας μην τον επιλέγαμε. Τσάμπα χάσαμε 6 μήνες μαζί του. Αλλιώς, ας τον αλλάξουμε. Αυτό αλλωστε ξέρουμε να το κάνουμε καλά.

Πάντα αλλάζουν όλοι. Παίχτες, προπονητές, βοηθοί, τεχνικοί διευθυντές, ιατρικό τιμ, γυμναστές, φροντιστές. Μόνο 3 δεν αλλάζουν. Η διοίκηση, ο Μιγκέλ ο μεταφραστής (συμπαθέστατος) και αυτός (τιμ μάνατζερ) που δίνει τα χαρτάκια για τις αλλαγές εδώ και σχεδόν 20 χρόνια...