Το αγαπημένο εθνικό μας σπορ. Ανθρωποφαγία. Προπονητοφαγία στη συγκεκριμένη περίπτωση. Σπάνια θέλουμε να βελτιώσουμε κάτι, συνήθως χαιρόμαστε να το πετάξουμε και να το αλλάξουμε με κάτι άλλο. Για να αρχίσει να δυσλειτουργεί και αυτό και να το ξαναπετάξουμε.
Στο μπάσκετ, τα πράγματα είναι απλά. Η φετινή χρονιά ως αριθμοί και ως εικόνα είναι η χειρότερη της 3ετίας. Αυτό δεν σημάινει όμως οτι είναι για ... πέταμα. Αντιθέτως. Λίπασμα είναι για την επόμενη ... καλλιέργεια. Ο έξυπνος άλλωστε, μαθαίνει από τα λάθη του. Και αυτός που έχουμε στον πάγκο, είναι αρκετά έξυπνος. Αρκεί να βάλει νερό στο κρασί του και να μην είναι συνάμα και τόσο ξεροκέφαλος.
Ο Αταμάν «ταβάνιασε». Πήρε τα πάντα με μας. Ευρωλίγκα, πρωτάθλημα, κύπελλα. Πόσοι και ποιοί άλλοι το έχουν κάνει με μας αυτό? Ο εξής ένας! Ομπράντοβιτς. Από το 1993-94 που παίζουμε Ευρωλίγκα, μόνο αυτός.
Υπάρχει ελεύθερος προπονητής αυτή την στιγμή, καλύτερος του Αταμάν? Οχι.
Υπάρχει διαθέσιμος προπονητής αυτή την στιγμή, πιο πετυχημένος από τον Αταμάν? Οχι.
Άρα, κρατάς τον Αταμάν. Με την προυπόθεση οτι έχει όρεξη και κίνητρο να επαναλάβει την σεζόν 2023-24 και όχι να έχει αυτή την ράθυμη εικόνα της φετινής σεζόν. Αυτό λύνεται με έναν εποικοδομητικό διάλογο και με ελικρινείς τοποθετήσεις από τον ιδιοκτήτη και τον προπονητή.
Ξεκινάς με πλεονέκτημα έναντι όλων των ομάδων (ομοιογένεια) πλην γαύρου. Ο βασικός σου κορμός, θα παραμείνει ίδιος. Δίνεις σε Γκραντ και Γκριγκόνις ελληνικό διαβατήριο και αφήνεις στην άκρη τις «ανωτερότητες». Αποφασίζεις τι θα κάνεις με Σορτς και Λεσόρ, δηλαδή πόσο θα βασιστείς ώστε αυτοί να σε «κουβαλήσουν» ως βασικοί στο μικρό αγαπημένο σου rotation. Αν δεν βγαίνουν τα κουκιά, θα αποκτήσουμε άλλους 2 που θα κάνουν αυτά που θέλεις. Και έναν κανονικό 2ο σέντερ. Και τέλος.
Προσωπικά δεν είμαι φαν του μπάσκετ του Αταμάν. Από την 1η του σεζόν σε μας. Αλλά αν λειτουργεί αυτό που παρουσιάζει, δεν με ενδιαφέρει αν μου αρέσει η όχι. Ας παίζουμε το πιο αποκρουστικό μπάσκετ της ευρώπης, αν όμως σηκώνουμε ευρωλίγκες κανείς δεν θα ασχοληθεί με το καλλιτεχνικό του θέματος. Ούτε ο Μάλκοβιτς στην Λιμόζ και σε μας, παρουσίασε μπασκετάρα. Αλλά τα ευρωπαϊκά, τα σήκωνε μιά χαρά.
Αυτό που χρίζει βελτίωσης όμως, είναι οι σχέσεις όλων. ΔΕΝ είναι λύση το ίνσταγκραμ, το ξεκατίνιασμα, να «δίνει» ο προπονητής παίχτες και οι παίχτες αυτόν. Το 2030, αυτές οι τακτικές είναι ξεπερασμένες ακόμα και αν ελάχιστες φορές λειτουργούν. Η διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο παγκοσμίως και οι μέθοδοι έχουν αλλάξει από τον 19ο αιώνα.
Αν λοιπόν βάλουν όλοι νερό στο κρασί τους, η επόμενη χρονιά έυκολα μπορεί να έχει πάλι την κατάληξη της σεζόν 2023-24. Αρκεί να παραδεχτούμε πρωτίστως οτι ειχαμε πρόβλημα φέτος, να το κατανοήσουμε και να το λύσουμε σαν μεγάλα παιδιά που είμαστε. Και οχι σαν 15 χρονα με αναρτήσεις και ξεκατινιάσματα.
Θα πρέπει να δοθούν εκατέρωθεν «εγγυήσεις». Από την διοίκηση οτι ΔΕΝ θα έχουμε ξανά τέτοια διαιτητική αντιμετώπιση (ας βρει τον τρόπο, πάντως ο υπάρχων δεν αποδίδει) και από προπονητή και παίχτες οτι η επόμενη σεζόν δεν θα έχει αυτή την εικόνα ... «αδιαφορίας» σε όσους αγώνες το είδαμε αυτό.
Η ομάδα δεν πληγώθηκε φέτος, αλλά πέρυσι. Στην ουσία έχασε 2 βασικά κλειδιά (Γκρίγκο-Λεσόρ) και ποτέ δεν τα αναπλήρωσε. Ακόμα και τώρα. Την επόμενη σεζόν, αυτό το «πρόβλημα» πρέπει να έχει λυθεί. Μία κακή παρένθεση, δεν αλλάζει κάτι σημαντικά στους στόχους της ομάδας για το μέλλον. Απλά το καθυστερεί.
Όσοι επικεντρωνεστε ΜΟΝΟ στην διαιτησία, χάνετε το δάσος. Αν έχεις κάνει σε μία σεζόν 24 ήττες (εκ των οποίων οι 5 στην Α1) με το μεγαλύτερο ίσως μπάτζετ στην ευρώπη, τότε ΟΦΕΙΛΕΙΣ να δεις το πρόβλημα. Γιατί σίγουρα υπάρχει πρόβλημα. Αλλιώς και το 2023-24 θα είχες περίπου τις ίδιες ήττες. Αλλά δεν τις είχες. Είχες σχεδόν τις μισές (14). Με την ίδια «κόντρα» διαιτησία σε Α1 και Ευρωλίγκα. Άρα, τα βάζεις κάτω, κοιτάς τι έκανες καλύτερα τότε από τώρα και προσπαθείς να το επιτύχεις ξανά.
Όσοι δε συγκρίνετε την ομάδα του Αταμάν με του ... Κυράστα και του Σέρτζιο, προσπαθώντας να αποδείξετε οτι μόνο η διαιτησία φταίει για φέτος, χρίζετε ψυχιατρικής βοήθειας. Οι ομάδες του Κυράστα, του Μαρκαριάν, παρουσίαζαν ΟΛΑ τα χρόνια εικόνα δομημένης ομάδας, με αρχές στο γήπεδο και σχεδόν άριστες σχέσεις όλων των εμπλεκομένων. Μία εικόνα ίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη, χωρίς να έχουμε ΠΟΤΕ το μεγαλύτερο μπάτζετ στην Ελλάδα και προφανώς με ένα από τα μικρότερα μπάτζετ από τις μεγαλές ομάδες της Ευρώπης. Και έχοντας ΠΑΝΤΑ μία αδιάφορη διοίκηση, η οποία ΠΟΤΕ δεν πολέμησε για την ομάδα, δεν την βοήθησε, δεν την στήριξε, ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ από την εποχή του Σούκερ, του Μάνσο, μέχρι των ημερών μας.
Ακριβώς επειδή στην ευρώπη τα πηγαίναμε καλύτερα από οτι στην Ελλάδα, αποδείξαμε οτι έφταιγε ΚΥΡΙΩΣ η διαιτησία για τα εγχώρια. Στο ποδόσφαιρο αρκεί μία φάση για να σου «καταστρέψει» τον αγώνα. Μία αποβολή, ένα γκολ είναι αρκετά. Το μπάσκετ δεν λειτουργεί έτσι. Δεν στηρίζεται σε μία φάση. Στο μπάσκετ 8 στις 10 φορές, ο καλύτερος κερδίζει.
Και τότε το ποδόσφαιρο ΔΕΝ είχε ΒΑΡ, που σημαίνει οτι έκαναν ότι ήθελαν. Γιαυτό και κάτι Κασναφέρηδες, καλόπουλοι και Ευθυμιάδηδες έκαναν πάρτυ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που μας πετύχαιναν. Οι ίδιοι τα δηλώνουν απροκάλυπτα πλέον. Με το ΒΑΡ (που υπάρχει και στο μπάσκετ) ξέφυγαν μόνο κάτι Νταμπάνοβιτς και κατι Μπριχ, αλλά και πάλι ήταν μεμονωμένα περιστατικά. Εκεί θα πρέπει να βρουν άλλους τρόπους για να σε «ληστέψουν», όπως έκανε η αεχ το 2022-23 (με κοτάρσκυ-λαμίες-βόλους κλπ κλπ). Η διαιτησία ήταν το λιγότερο.
Γυρίζοντας στο μπάσκετ, η καλύτερη λύση είναι να παραμείνει ο Αταμάν. Απλά με ξεκάθερες τοποθετήσεις από διοίκηση, προπονητή και παίχτες. Ο «μεγάλος» δεν έχει κανέναν λόγο να επιστρέψει. Και δεν πρέπει. Πρέπει να μείνει στο πάνθεον όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε. Το 2030 (σχεδόν), κανείς δεν είναι πλέον ίδιος όπως το 1999. Ούτε εκείνος, ούτε και εμείς. Με οτι συνεπάγεται αυτό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου