Για τον Γιάννη, τον Σέρτζιο, τον Άγγελο, τον κυρ Βασίλη...

Όταν φωνάζαμε στα τέλη του 90 και την δεκαετία του 2000, ήμασταν τρελοί και γραφικοί. Τελικά τα αποκάλυψαν όλα οι κασέτες το 2002 και τα παραδέχτηκαν μόνοι τους, 20 χρόνια μετά. Έτσι, αβίαστα. Αν τους «στρίμωχνε» μιά σωστή αθλητική δικαιοσύνη, ποιός ξέρει τι άλλο θα μαθαίναμε.

«Φαγώθηκε» μία γενιά παιχτών, στοχοποιήθηκαν - μέσω έντυπων μέσων - κάποιοι από αυτούς, χλευάστηκαν προπονητές, για να αλωνίζουν οι γαύροι στο παρασκήνιο, με τις ευλογίες και την ανοχής της τότε πανίσχυρης διοίκησης.

Και από τότε, άρχισε η λεηλασία και η κατηφόρα του Παναθηναϊκού. Με μοναδικές αναλαμπές 2 νταμπλ και 3 πορείες στην Ευρώπη σε 30 χρόνια... Και έπρεπε να λέμε και «ευχαριστώ».

Παπουτσέληδες, Δούροι, Παπαδάκοι, Ευθυμιάδηδες, Καλόπουλοι, Μποροθρύλοι, Ψυχομάνηδες, Νίκου, Παπίλιες, Μπριάκοι, Δημητρόπουλοι, Ποντίκηδες, Κασναφέρηδες, Τεβεκέληδες, Γκαγκάτσηδες, Σαρρήδες, έκαναν ανενόχλητοι οτι ήθελαν.

Κάπως έτσι γράφτηκαν κάτι «καρδιές προ-βα-ταθλητή» και ένα τμήμα του Συλλόγου, βυθίστηκε στην εσωστρέφεια και την μιζέρια. Όλα αυτά τα στοιχεία, οι αποδείξεις, ΟΥΔΕΠΟΤΕ απασχόλησαν κάποιον από την αθλητική δικαιοσύνη.

Στην Ιταλία με 2-3 συνομιλίες, η Μίλαν και η Λάτσιο το 1980 (Totonero) και η Γιουβέντους το 2006 (Calciopolis) έπεσαν κατηγορία και τους αφαιρέθηκαν τρόπαια και βαθμοί. 

Εδώ όχι μόνο τους κατέγραφαν επί ημέρες με ονόματα και υποτύπωσαν όλη την δράση τους, αλλά στο τέλος το παραδέχονταν και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Και δεν συνέβη το παραμικρό.

Όλοι το θεωρούν φυσιολογικό, κανείς δεν εκπλήσσεται και συνεχίζουν κανονικά σαν να μην έχει συμβεί κάτι.