Και έφτασε η πολυπόθητη βραδιά, όπου καλούμαστε να κάνουμε την υπέρβαση απέναντισε μία πολύ καλή ομάδα και απέναντι σε έναν αρκετά καλό και πανέξυπνο προπονητή.
Η Μπέτις 5-6η στην Ισπανία, ήταν μία ταχύτητα πάνω από εμάς στον 1ο αγώνα. Καλύτερη ανάπτυξη, γρηγορότερη ομάδα, δουλεμένη ομάδα. Λογικό και επόμενο όταν στο πρωτάθλημα αντιμετωπίζει πάντα ομάδες καλύτερη από αυτή. Και όμως.
Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να κερδίσει 1-0 στην έδρα του και μάλιστα έχοντας απουσίες βασικών από τραυματισμούς και κάρτες. Αν σήμερα κερδίσει 3-0 η Μπέτις, δεν θα είναι έκπληξη. Αλλά βλέποντας ξανά τον 1ο αγώνα, το να πάρει την ισοπαλία εκτός έδρας ο Παναθηναϊκός με 0-0 ή 1-1 και να προκριθεί, επίσης δεν θα είναι έκπληξη.
Ο Πελεγκρίνι και αυτός μας είναι γνωστός. Βιγιαρεάλ για 5 χρόνια, Ρεάλ, Μάλαγα για 3 χρόνια, Σίτυ για 3 χρόνια, Γουέστ Χαμ και πλέον Μπέτις από το 2020. Αντίπαλός μας το 2009 με την Βιγιαρεάλ και το 2012 με την Μάλαγα. Του χρωστάμε ... κάτι.
Συνοψίζοντας...
Το τμήμα δίνει το σημαντικότερο ευρωπαϊκό αγώνα της σύγχρονης ιστορίας του. Μετά τα «μνημόνια» και μετά την 5ετή (συνολικά μαζί με την σεζόν 2013-14) αποχή απο τους ευρωπαϊκούς αγώνες.
Στα χέρια τους και στα πόδια τους είναι, να τα καταφέρουν. Κυριολεκτικά. Μπορούν και το έδειξαν ξεκάθαρα στον πρώτο αγώνα. Κομβικό το ξεκίνημα του αγώνα. Αν ο Παναθηναϊκός βγάλει «αναίμακτα» το πρώτο μισάωρο που θα πιέσει ασφυκτικά η Μπέτις, τότε ... όλα γίνονται.
Πάμε να φτάσουμε εκεί που δεν μπορούμε και εκεί που το έχουμε ξανακάνει παλιότερα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου