Kαι οι 2 τίτλοι για σένα, μικρέ.

Δεν σε ξέρω και μάλλον είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να σε γνωρίσω. Αλλά εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου, χτες το βράδυ να πλάνταξες στο κλάμα. Και με σφιγμένες γροθιές. Από ευτυχία. Γιατί εσύ είσαι η επόμενη γενιά. Και δεν σου αξίζει η θλίψη της πρωτης φωτογραφίας, αλλά οι πανηγυρισμοί των άλλων δύο. Να αγαπάς και να πονάς το τριφύλλι. Και αυτό (στα αθλήματα που λειτουργούν ως Παναθηναϊκός), θα σε ανταμείβει πάντα. Πολλαπλάσια.  

ΥΓ. Η φώτο από τον χαμένο τελικό του Κυπέλλου.