«Ήρωες, ωσάν τον Μίμη Πιερράκον δεν αποθνήσκουν ...»

«Κυρία, Το Σύνταγμα με μεγάλην θλίψην λαμβάνει την τιμήν να σας αναγγείλει ότι ο προσφιλής υιός σας δεν ζη πλέον. Φονικόν βλήμα ανάνδρου εχθρού απεστέρησε την οικογένειάν του, το Σύνταγμα, την Πατρίδα, προσφιλούς και πολυτίμου τέκνου. Εις τα ψυχάς όλων ημών μένει αλησμόνητον το αγέρωχον παράστημα, η μεγαλειώδης ψυχραιμία και ο τίμιος ηρωϊσμός του εκλιπόντος υιού σας. Ήρωες, ωσάν τον Μίμη Πιερράκον δεν αποθνήσκουν, αλλά ζουν εις τας καρδίας όλων των Ελλήνων και ως λαμπρός φάρος καταυγάζουν την οδόν της Δόξης και της Νίκης της μεγάλης μας Πατρίδος. Εν ΤΤ 212 τη 16η Δεκεμβρίου 1940. Ο Διοικητής του Συντάγματος».

Το κείμενο που μόλις διαβάσατε αποτελεί το γράμμα του Διοικητή, για τον θάνατο του Μίμη Πιερράκου τον Δεκέμβριο του 1940. Ο Μίμης γεννήθηκε στο Γύθειο αλλά σε μικρή ηλικία αυτός και η οικογένειά του, ήρθαν στην Αθήνα. Μεγαλώνοντας έπαιζε μπάλα (σε μία εποχή που το ποδόσφαιρο δεν ήταν το λαοφιλές άθλημα) στον Ήφαιστο Αμπελοκήπων (μετέπειτα Ένωση Αμπελοκήπων) και ξεχώρισε γρήγορα. 

Η μετακίνησή του στον Παναθηναϊκό δεν άργησε να γίνει. Ένας από τους καλύτερους της γενιάς του μαζί με τον Μεσσάρη. H belle epoque του Παναθηναϊκού με τον Μίμη, τον Μεσσάρη, τον Κρητικό, τον Μπαλτάση και μαέστρο τον Γιόζεφ Κίνσλερ. Πετυχε το τελευταίο γκολ στο περίφημο 8-2, αλλά είναι κάτι που δεν θα μας απασχολήσει στο κέιμενο.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, ο Πιερράκος έσπευσε να καταταγεί. Ακόμα και αν δεν ήταν η κλάση του, εκείνος πήγε. Και ενώ μπορούσε να μείνει στην Αθήνα, προτίμησε στο μέτωπο. Στον πόλεμο. Στην επίθεση.

Ο θάνατος συνέβη (δυστυχώς) λίγες μέρες μετά. Στα μέσα του Νοεμβρίου του 1940 (18/11/1940).

Ο κομβικός ρόλος της «Αθλητικής Ηχούς»

Η εφημερίδα (εκείνα τα χρόνια από αγνούς δημοσιογράφους και όχι από την μάστιγα της εποχής), θα δημοσιεύσει καθημερινά (από τις 28/10/1950 και για ένα μικρό χρονικό διάστημα) το χρονικό από την ζωή του Μίμη Πιερράκου. Τον πρώτο ήρωα του Αλβανικού μετώπου. Οι λεπτομέρειες του θανάτου του, δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. 

Αυτό θα αποτελέσει αφορμή για τον Χαρίλαο Παπαδόπουλο (φιλάθλο και σύμβουλο του Άρη Θεσσαλονίκης) να επισκεφτεί στις 2/11/1950 τα γραφεία της εφημερίδας και σαν συμπολεμιστής του «Μπρακ», να περιγράψει με λεπτομέρεια το σημείο ταφής του αδικοχαμένου ήρωα στην Διποταμιά της Βόρειας Ηπείρου. Με αυτόν τον τρόπο και χάρη στην αξιέπαινη κίνηση της εφημερίδας, θα βρεθεί ο τάφος του αδικοχαμένου Πιερράκου, ο οποίος για 10 χρόνια αγνοείτο!!!

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Μίμης Πιερράκος ήλθε πάλι στην Αθήνα (15/11/1950). Ο αδερφός του, Στέφανος, θα μεταφέρει από την Διποταμία τα λείψανα του Μίμη για να γίνει η ταφή του στην Αθήνα. 

Στις 19/11/1950 ο Παναθηναϊκός σεβόμενος την μνήμη του ήρωα, θα αποτίση φόρο τιμής σε αυτόν.

Ο φόρος τιμής του Παναθηναϊκού

Η σημαία του Παναθηναϊκού και λίγο ιερό χώμα από την Λεωφόρο θα συνοδεύουν πλεόν τον «Μπρακ», στο οικογενειακό μνήμα που θα αναπαύεται πλέον. 

Η συγκλονιστική στιγμή κατά την οποία ο Μίμης Πιερράκος ύστερα από 10 χρόνια, επιστρέφει στην Αττική γη. Ο Αντώνης Βρεττός, ο άνθρωπος που ύψωσε την Ελληνική σημαία στο γήπεδο της Λεωφόρου στις 8 Οκτωβρίου του 1944, θα σκορπίσει στον τάφο του ήρωα χώμα από το γήπεδο της Λεωφόρου.

Η παρακάτω φωτογραφία δεν χρειάζεται σχόλια, παρά μόνο το κείμενο από την ίδια την εφημερίδα.

«Ολίγον πριν το λείψανον, του αείμνηστου Πιερράκου καταβιβασθή εις την τελευταία του οριστικήν κατοικία, η αδελφή του οδυρόμενη έπεσε επάνω στο κιβώτιο με τα οστά και άρχισε να το φιλά κλαίουσα. Ήταν η στιγμή που όλων τα μάτια δάκρυσαν».

Ένας μικρός φόρος τιμής σε έναν αξιόλογο άνθρωπο, έναν ικανότατο ποδοσφαιριστή της γενιάς του που άφησε την τελευταία του πνοή όχι στο γήπεδο, ή στο σπίτι του, αλλά στο μέτωπο του πολέμου.

Περισσότερα για αντίστοιχα θέματα με την δράση στελεχών του Παναθηναϊκού στην Κατοχή, θα διαβάσετε στο «Λεωφόρος Ηρώων» του Ανδρέα Οικονόμου.