Το θέλουμε τελικά το πρωταθλημα;

Σήμερα λογικά δεν είχαμε τέτοια επίσκεψη. Όπως δεν έχουμε και κάποιο πρόστιμο. Που θα έπρεπε να έχει ήδη «πέσει» στην ήττα από την Κηφισιά. Στην ήττα από την Go Ahead Eagles. Στην ισοπαλία με τον αρούλη. Στην ήττα από τον Βόλο. 

Αλλά αυτό προυποθέτει να έχεις και άνθρωπο που να εμπνέει σεβασμό στους παίχτες. Να κατεβάζουν τα κεφάλια κάτω όταν κάνουν λάθη. Προπονητής και παίχτες. Εδώ σε κάθε γκέλα η δήλωση είναι «έχουμε επόμενο αγώνα που είναι σημαντικός - φταίμε όλοι / να ψάξουμε να βρούμε τι φταίει».

Πλέον σταμάτησαν τα κλασικά «αφηγήματα» του στυλ «θέλετε το πρωτάθλημα», «έχουμε αγώνα που ακολουθεί και έιναι σημαντικός», «να δούμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε», «στο ξεκίνημα δεν είχαμε αρχές στο παιχνίδι μας», «καλύτερο το παιχνίδι μας τώρα»...

Γιατί άραγε... Δεν θέλουμε τον Οκτώβριο το πρωτάθλημα πλέον; Μόνο τον Σεπτέμβριο το θέλαμε;

Προφανώς όλοι οι αγώνες είναι σημαντικοί. Το γιατί σε κάποιους από αυτούς οι παίχτες τρέχουν σαν δαιμονισμένοι μέχρι το 90 και σε άλλους οι ίδιοι παίχτες ξεφουσκώνουν στο 60, δεν το έχουμε ανακαλύψει.

Αλλάζουμε παίχτες, αλλάζουμε προπονητές, αλλάζουν οι διοργανώσεις, αλλά δεν αλλάζει η νοοτροπία. Η οποία ΠΑΝΤΑ ξεκινάει από το κεφάλι. Όταν και όσο ο στόχος είναι «να γίνουμε selling club» και οχι «να πάρουμε πρωταθλήματα-ΤΑ, γιατί είμαστε ο Παναθηναϊκός», τότε χρονιές σαν την φετινή θα κρίνονται πετυχημένες αντί για αποτυχημένες. 

Και όσο συμφωνούν όλα τα μέλη της διοίκησης, οι ρεπόρτερ και οι περισσότεροι οπαδοί, τόσο θα περνάνε «χαλαρά» τέτοιες σεζόν.