Κάποτε και τώρα...

Το πρώτο πέναλτυ που μας έρχεται στο μυαλό - μετά τις βουτιές χωρίς επαφή του κυρ-Αλέκου - είναι αυτό. Το «πέναλτυ» του κάγκουρα με τον Στηλ. Ο κάγκουρας προσπαθεί να αποφύγει τον Στηλ, πηδώντας από πάνω του. Όμως στην εξέλιξη της φάσης αλλάζει γνώμη και το δεξί πόδι που πρέπει να αποφύγει τον γκολκήπερ και να πηδήξει από πάνω του, μένει ... σχεδόν στο έδαφος. Το «σέρνει» και αφού δεν το σηκώνει όπως είναι λογικό, θα βρεί το χέρι του Στηλ. Προσέξτε οτι ο Στηλ έχει το χέρι κολλημένο στο στήθος του την στιγμή της επαφής και το σώμα του είναι ακίνητο. Τι άλλο να κάνει;

Στην χθεσινή φάση ο Ράσφορντ γίνεται κάτοχος της μπάλας. Όμως στην εξέλιξη της φάσης με την φόρα που έχει ο τσολάκης μετακινείται και απλώνει τα χέρια του προς την μπάλα και τον παίχτη. Δεν βρίσκει την μπάλα, αλλά με την μικρή ταχύτητα που έχει, βρίσκει αναγκαστικά τον Ράσφορντ πρώτα με το χέρι του και μετά με τον ώμο. 

Ο Ράσφορντ ΔΕΝ αλλάζει κατεύθυνση, ούτε γνώμη στο τι θα κάνει. Κινείται για να αποφύγει τον τσολάκη και μόνο, εφόσον ο Ράσφορντ είναι ο κάτοχος της μπάλας. Πατάει το δεξί πόδι στο έδαφος και πέφτει, αφού στο πόδι του φτάνουν τα χέρια του τσολάκη. Το σώμα του τσολάκη δεν είναι ακίνητο, έχει φορά και φόρα προς το σώμα του Ράσφορντ και η συνάντησή τους είναι αναπόφευκτη. Ο τσολάκης προκαλεί την επαφή εφόσον δεν βρίσκει την μπάλα, άρα η παράβαση είναι ξεκάθαρη.

Στην περίπτωση του κάγκουρα, ο Στηλ έχει μαζεμένο στο στήθος το χέρι του και η πρόθεση του κάγκουρα είναι να τον αποφύγει. Ο κάγκουρας προκαλεί την επαφή, όχι ο τερματοφύλακας.