Ο πατριάρχης του heavy metal δεν είναι πια εδώ...

Οzzy. Τι να πρωτογράψεις για τον Οzzy... Θυμάμαι κάπου στις αρχές του 80 την «γνωριμία» με τους Sabbath. Με μόνη συντροφιά το ραδιόφωνο τότε και κάτι «ερασιτέχνες» στα Fm, το μόνο που ακουγόταν αραιά και που στα ερτζιανά, ήταν το Paranoid από αυτούς. 

Ένα μουντό και βροχερό χειμωνιάτικο Σάββατο, είχα κατέβει στο Happening για δίσκους. Στον επάνω όροφο αν θυμάμαι καλά είχε και «μεταχειρισμένους» δίσκους σε αξιοπρεπή κατάσταση και σε πολύ καλή τιμή. Τα λεφτά εκείνα τα χρόνια λίγα για χαρτζηλίκι. Φυσικά Mtv, youtube, spotify, internet ήταν άγνωστες λέξεις. Δεν θυμάμαι ποιον δίσκο είχα πάρει από «σφραγισμένους και καινούριους, αλλά θυμάμαι οτι κάτι χρηματάκια είχαν περισσέψει. Οπότε όσες δραχμές έφταναν, επενδύθηκαν στο «We sold our souls for rock and roll» μια διπλή συλλογή των Sabbath και ο «ασφαλέστερος» τρόπος να μάθεις μία μπάντα με την ησυχία σου. 

Η «βαριά» βροχερή μέρα συνεχίστηκε και μέχρι να φτάσω σπίτι, οπότε η κλασική ιεροτελεστία, ανοίγω εξώφυλλο, βγάζω δίσκο, τοποθετώ προσεκτικά στο πικάπ, καθάρισμα με βουρτσάκι και κλασικά ... άραγμα στην πολυθρόνα του σαλονιού για να ακούσουμε τι πήραμε. Τα πρώτα δευτερόλεπτα δεν ήμουν βέβαιος αν άκουγα τον δίσκο, ή αν είχε δυναμώσει τόσο η βροχή. Ήταν η εισαγωγή του «Black Sabbath». Βροχή δυνατή και καμπάνες στο βάθος...Kαι δευτερόλεπτα μετά το πρώτο ριφ, τα ντραμς και η μοναδική φωνή του πρίγκηπα να τραγουδάει «What is this that stands before me? Figure in black which points at me...». Ωπ... Σοκ! Καμία σχέση με το κλασικό Paranoid!!!

Kαι μετά ακολουθεί  η φυσαρμόνικα του Wizard, τα μπλουζ του Warning, τα κλασικά Paranoid, War Pigs, Children, Iron Man, Fairies, Sweet leaf, μέχρι το ΝΙΒ που έκλεινε την διπλή αυτή συλλογή.  Άφωνος... Μέχρι τότε (αρχές του 80) για εμένα η εικόνα του heavy metal ήταν οι Maiden, οι Priest, οι Wasp, οι Manowar, οι Metallica, οι Slayer, οι προσωπικές δουλειές του Ozzy και του Dio. 

Aυτό όμως το αργό, βαρύ, που γινόταν ενίοτε και γρήγορο, που ήταν blues και metal και ροκ και όλο μαζί ντυνόταν από μία μοναδική φωνή με περίεργη χροιά, δεν είχε ταίρι. Η φωνή του Οzzy δεν ήταν ποτέ η καλύτερη που έχω ακούσει. Η χροιά της όμως και το πάντρεμα με τον ήχο των Sabbath, ήταν όλα τα λεφτά. Ήταν μοναδικά. Μέχρι το τέλος της χρονιάς είχα αγοράσει όλα τα άλμπουμ της πρώτης εποχής των Sabbath (1970-79) και ένα βιβλίο με παρτιτούρες, γιατί ήταν τοσο «γλυκά» ριφ που άξιζαν να δοκιμάσεις να τα «βγάλεις» στην κιθάρα ή και στο αρμόνιο ακόμα. Αλλά αυτή η φωνή σε στοιχείωνε! 

Μετά οι προσωπικές δουλειές του «πρίγκηπα». Ο Οzzy είχε τα κότσια να αλλάξει ύφος. Δεν έγραψε κάτι αντίστοιχο στο ύφος των Sabbath σχεδόν ποτέ. Είχε την τύχη - ικανότητα, να έχει πάντα άξιους συνεργάτες στην κιθάρα (Randy Rhoads - Jake E Lee - Zakk Wylde), στο μπασο (Bob Daisley - Phil Soussan) και στα ντραμς (Lee Kerslake - Tommy Aldridge - Randy Kastillo) με το αποτέλεσμα να είναι τεχνικά σχεδόν πάντα άψογο (τουλάχιστον μεχρι τις αρχές του 90).

Ο Οzzy μας συντρόφευε στις διακοπές μας. Στα κασετόφωνα, είτε με μπαταρίες για βόλτες, είτε με ρεύμα, πάντα θα έπαιζε κάποιο από τα σολο άλμπουμ του σε κασέτα. Πάντα θα ηχογραφούσαμε κασέτες για τις διακοπές με κάποιο Crazy train, Mr Crowley, Bark at the moon, Forever, Over the mountains, μέσα. Διαφωνίες και αντιπαραθέσεις με την παρέα για το «ποιό άλμπουμ είναι το καλύτερο», αγωνία για επόμενο, ενθουσιασμός για το «Bark at the moon», μικρή απογοήτευση για το «Ultimate Sin», αλλά ... πάντα ήταν ο Οzzy. Ακόμα και στις μέτριες δουλειές του, δεν σου έκανε καρδιά να ... παραπονεθείς. Πως θα μπορούσες άλλωστε. 

Όνειρο ζωής τότε, να δούμε αυτόν και τους Sabbath ζωντανά στην Ελλάδα. Και κάποιες φορές τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Ήρθαν τον Ιούνιο του 2005 στην αλάνα του Rοckwave στην Μαλακάσα. Χαμός, πανικός, τι να πρωτοθυμηθεις... Η ιστορία του μέταλ ήταν μπροστά μας. Αν και μεγαλώσαμε και εμείς και αυτός, η σχέση παρέμεινε αναλοίωτη στην ροή του χρόνου. Ήταν πάντα ο blizzard του Ozz, ο τρελός με το ημερολόγιο, ο λυκάνθρωπος που ούρλιαζε στο φεγγάρι, το τέρας από το υπέρτατο αμάρτημα, ο βασιλιάς σε έναν θρόνο που δεν είχε ξεκούραση για τους καταραμένους. Πάντα είχε κάτι να δείξει, μία καινούρια τρέλα να παρουσιάσει. Ένα βλέμμα που «γυάλιζε».

Μέχρι που κουράστηκε και αυτός. Σχεδόν 55 χρόνια στη σκηνή, πάνω από μισό αιώνα με συναυλίες, δίσκους, περιοδείες και προσωπική ζωή. Κάπως έτσι φτάσαμε στον Ιούλιο του 2025 όπου ο Οzzy αποφασίζει να κάνει το ακατόρθωτο. Να ενώσει ΟΛΟ τον χώρο του heavy metal, που αυτός δημιούργησε. Ένα εγχείρημα που παρόμοιο είδαμε μόνο στο Live Aid. 

Σαν να το ήξερε. Το έκανε στη γενέτειρά του. Στο Birmingham. Στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας. Στις 5 Ιουλίου του 2025. Με προσκαλεσμένους τα «παιδιά» του. Δεκάδες μπάντες που αμέσως έτρεξαν να δηλώσουν συμμετοχή. Mastodon, Anthrax, Rival Sons, Halestorm, Lamb of God, Alice in chains, Gojira, Pantera, Tool, Slayer, Guns and Roses, Metallica, έδωσαν κυριολεκτικά και την ψυχή τους σε μία συναυλία που θα μνημονεύεται για πάντα. Όσοι ήταν εκεί, δεν ήξεραν πόσο τυχεροί ήταν.

Θα το καταλάβαιναν 17 νύχτες αργότερα. Στις 22 Ιουλίου ο Οzzy, έκανε το μεγάλο βήμα. Πέρασε στην απέναντι πλευρά. Όπως ταργούδησε και ο ίδιος στο See you on the other side. Μας άφησε για να βρει τον παλιόφιλό του Randy, τον κολλητό του Lemmy, τον διάδοχό του Dio, τον Cliff Burton, τον Jeff Hanneman, τον Gary Moore, τον Paul Di Anno, τον Dimebag και ένα σωρό αλλους... 

Λες και ήξερε. Κανόνισε τα πάντα έτσι ώστε η τελευταία συναυλία να είναι η καλύτερη που έγινε ποτέ. Έκανε όλο τον κόσμο ευτυχισμένο που τον είδε στη σκηνή, σε ένα κατάμεστο στάδιο, ένα πλήθος που είδε τα «παιδιά» του μαζί να ερμηνεύουν τα τραγούδια που τους έκαναν να γίνουν αυτό που έγιναν και ξαφνινά έτσι απλά ... έφυγε. Δεν είναι μία από τις πλάκες που συνήθιζε να κάνει, είναι η πραγματικότητα.

Πλέον το heavy metal χάνει τον βασιλιά του, χάνει τον άνθρωπο που μαζί με άλλους 3 το μακρυνό 1969 τα ξεκίνησαν όλα. Ευτυχώς μας άφησε αναμνήσεις. Πολλές αναμνήσεις. Και δικές του αλλά κυριώς αναμνήσεις ανθρώπων που συνδέθηκαν έμμεσα με αυτόν. Και αυτές οι αναμνήσεις δεν σβήνουν ποτέ. Καλοκαίρια με την μουσική του με φίλους - κολλητούς, σκουπόξυλα που έγιναν «μικρόφωνα» για να τραγουδήσουμε τους στίχους του, αμέτρητες ώρες headbanging, δίσκους που περιμένουν να μας δώσουν πάλι τις νότες και τις ιδέες που σκέφτηκε.

Δεν ξέρω αν κατάλαβε ποτέ οτι δεν ήταν απλά ένας τραγουδιστής, αλλά μία πηγή έμπνευσης. Ίσως να το αντιλήφθηκε ξεκάθαρα στην τελευταία συναυλία. Δεν ήταν η καλύτερη φωνή του μέταλ, ίσως δεν ήταν ούτε ο πιο αξιόπιστος συνεργάτης, ούτε αυτός που όλα του τα άλμπουμ ήταν 10/10. Ήταν όμως απλά ο Οzzy. «Just say Ozzy». Μία κατηγορία μόνος του.

Ευχαριστούμε για όλα. Για όλα. See you on the other side...