Flashback (μια ιστορία για ισχυρούς και ανίσχυρους στις κληρώσεις)

Πάμε από την αρχή. Η ευρωπαϊκή διαδρομή του τριφυλλιού, διεκόπη έτσι ξαφνικά την σεζόν 2012-13. Προηγήθηκε βέβαια μία 2ετία ντροπής με 5αρα από Μπαρτσελόνα, 3αρα από Κοπεγχάγη, 4άρα από Οντένσε και αποκλεισμός από την Μακάμπι με νέα 3αρα. Όλα αυτά μόλις δύο χρόνια μετά τους 14 αγώνες και τις 7 νίκες σε μία ευρωπαϊκή σεζον και στους 16 του Europa και 3 χρόνια μετά τους 12 αγώνες και τις 6 νίκες σε μία ευρωπαϊκή σεζον στους 16 του Champions League.  

Και ξαφνικά αφού δεν είχαμε «τακτοποιημένο» φάκελο, το 2013-14 μας απαγόρεψαν την έξοδο στην Ευρώπη. Αυτό ήταν το πρώτο σοκ, που μας άφησε άφωνους. Ένας χρόνος χωρίς αγώνες, σημαίνει μηδενικά ευρωπαϊκά έσοδα και «βουτιά» στην ευρωπαϊκή κατάταξη. 

Από την 54η θέση (2013), στην 76η θέση (2014). Και ταυτόχρονα ... «μνημόνια», μέχρι το 2017. 

Μικρά μπάτζετ, ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί (άδικοι και δίκαιοι), χωρίς νίκη σε ομίλους το 2014 και το 2016 και φτάνουμε στην 127η θέση μετά τον αποκλεισμό από την Μπιλμπάο. Και τότε το δεύτερο «σοκ». Ο Βέμερ και το τράβηγμα πρίζας. Για 500χιλ ευρώ, στερούμαστε πάλι την ευρωπαϊκή μας παρουσία για μία 4ετία συνολικά.

Αν ο Παναθηναϊκός συνέχιζε να παίζει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις και μετά την σεζόν 2017-18, 

οι παίχτες του τριφυλλιού θα είχαν την αντίστοιχη εμπειρία και πιθανόν αγώνες όπως αυτός με την Σλάβια εκτός, η ρεβάνς στο Βελοντρόμ και αυτός στην Μπράγκα, να μην κατέληγαν σε ήττα. Ίσως να είχαμε την εμπειρία να διαχειριστούμε και το 3-2 με την Φιορεντίνα μέσα στο Φρίουλι. Είναι τρομακτική η ζημιά που έγινε αυτή την 4ετία από την απουσία μας εκεί. 

Μία ομάδα που μέχρι το 2012 ήταν στην ίδια σχεδόν θέση με τον γαύρο (32ος ο γαύρος - 40ος ο Παο) και 10 θέσεις επάνω από αυτόν το 2011, βρίσκεται σε μία 4ετία στην ... 241η θέση το 2021. Βουτιά σχεδόν 200 θέσεων. Δεν υπάρχει καμία - μα καμία - σύνδεση, της δεκαετίας του 2010 με αυτήν του 2020. Δεν είμαστε η συνέχεια του ευρωπαίου Παναθηναϊκού, παρά μόνο στο όνομα. Αν ήμασταν μία νέα ομάδα και βγαίναμε πρώτη φορά στην Ευρώπη, από αυτές τις θέσεις θα ξεκινάγαμε.

Ο Παναθηναϊκός πλέον βρίσκεται στην 111η θέση. Με μία ευρωπαϊκή σεζόν στην πλάτη του όπου έχει δώσει 16 αγώνες (μισό πρωτάθλημα επιπλέον δηλαδή) και έχει πετύχει 9 νίκες (!).  Την περσυνή σεζόν μάζεψε 11.000 πόντους και έχει «κάβα» για τα επόμενα χρόνια. Την 5ετία 2014-18 είχαμε μαζέψει συνολικά 7.000 πόντους. Και (ευτυχώς) σβήνουμε τις χρονιές με 0 βαθμούς στην κατάταξη της Uefa.

Μας αρκούν αυτά; Προφανώς και όχι. Αλλά το αρχικό ζητούμενο ήταν να ξεκολλήσουμε από τον ευρωπαϊκό βυθό (το πετύχαμε) και κάθε χρονιά να κάνουμε αρκετά περισσότερα από την προηγούμενη (το κάνουμε). Όταν θα έιμαστε έτοιμοι, θα έρθει και η μεγάλη διάκριση.

Είναι βέβαιο οτι θα θέσουμε ως ορόσημο τον ευρωπαϊκό τίτλο, επειδή τον κατέκτησε ο γαύρος. Έναν στόχο που είχαμε και παλιότερα, αλλά εγκαταλείψαμε βίαια τα βήματα που κάναμε σταδιακά προς αυτόν (2001-02-03). Ο γαύρος τα κατάφερε γιατί αγωνίστηκε στην χαμηλότερη - από θέμα ισχύος - διοργάνωση, αλλά με ένα τεράστιο πλεονέκτημα. 

Το πλεονέκτημα που είχαμε εμείς επί δεκαετίες. Την συνεχόμενη ευρωπαϊκή εμπειρία και τους πολλούς αγώνες σε Champions League και Europa League. Κάθε χρονιά όμως. Έτσι ανέβηκε θέσεις στην ευρωπαϊκή κατάταξη, εξασφάλισε καλές κληρώσεις και με την απαραίτητη «τύχη», έφτασε στην κορυφή. 

Τα τελευταία 15 χρόνια (2010-2024) ο γαύρος αγωνίστηκε σε 56 αγώνες Champions League σε φάση ομίλων και νοκ άουτ και σε  αγώνες 40 ομίλων Europa League και νοκ άουτ μέχρι να κατακτήσει το Conference πέρυσι. Σχεδόν 100 δύσκολοι ευρωπαϊκοί αγώνες. Χωρίς τα προκριματικά.

Εμείς αγωνιστήκαμε μόλις σε ... 6 αγώνες ομίλων Champions League (σεζόν 10-11) και σε 24 αγώνες ομίλων Europa League. Μόλις 30 αγώνες. Η διαφορά εμπειρίας που έχουν αποκομίσει οι 2 ομάδες από αυτές τις διοργανώσεις είναι προφανώς μη συγκρίσιμη. Η εμπειρία αυτή έδωσε στον γάυρο την δυνατότητα κάποια στιγμή να βρει ομάδες της δικής του δυναμικότητας και να τις αποκλείσει. Μέχρι να φτάσουμε εμείς σε αυτά τα μονοπάτια, θα χρειαστούμε λίγο χρόνο ακόμα.

Άξιζε τελικά να μην πληρώσουμε τον Βέμερ και να περάσουμε όλη αυτή την ταλαιπωρία; Πόσα βήματα «προόδου» χάσαμε τα 4 αυτά χρόνια, αν στα 3 μόλις τελευταία κάνουμε άλματα κάθε σεζόν; Πόσες διακρίσεις «πετάξαμε» επειδή είχαμε «μνημόνια», ενώ όποτε θέλαμε βάζαμε 20 και 25εκ σε μία χρονιά σε ΑΜΚ? Πόσες προκρίσεις «χάσαμε»; Πόσες θέσεις στην ευρωπαϊκή κατάταξη και πόσες έυκολες κληρώσεις απωλέσαμε; Πόσα εκ ευρώ εσόδων χαρίσαμε, για ένα καπρίτσιο; Όλα αυτά με ευθύνη της διοίκησης και μόνο. Όλα αυτά από λάθος σχεδιασμό και λάθος προτεραιότητες.

Παρόλα αυτά, το παλεύουμε. Ακόμα και με τους οπαδούς διχασμένους, ακόμα και με μισοάδειο το κρύο και ψυχρό Οακα. Ίσως αν το Οακα ήταν «ηφαίστειο» με Άγιαξ και Φιορεντίνα να είχαμε καλυτερα αποτελέσματα. Ίσως... Από τους σχεδόν 60χιλ (58500 θεατές) στα πλει οφ με την Λανς και την πρόκριση που την «έδωσε» ο κόσμος στο φινάλε, στους μόλις 9χιλ με την Βίκνγκουρ σε αγώνα πλει οφ και στους 27 χιλιάδες στην φάση των «16» με την Φιορεντίνα... Παράνοια...

Το «αύριο» αν και είναι εύκολο να σχεδιαστεί, δεν δείχνει εύκολο στην πράξη. Γιατί σίγουρα «μπορούμε», λεφτά ξοδεύουμε, μνημόνια δεν έχουμε, φύγαμε από τον βυθό της 8-11ης θέσης και του ευρωπαϊκού αποκλεισμού. 

Το ερώτημα είναι πάντα ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ. Η θέληση καθορίζει τα πάντα. Εδώ και 30 χρόνια ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ.