Μέρος δεύτερο

Η ομάδα (προπονητής και παίχτες) αυτή την 2ετία, μας έδειξαν ένα συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας στο παρκέ. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, αυτό παίζουμε. 

Ο προπονητής είναι ο ίδιος με τον περσυνό. Με τα θετικά του και τα αρνητικά του. Έχει τα κολλήματά του, έχει εμμονές, δεν κρύβεται, μιλάει, τα λέει «χύμα» σε δικούς του παίχτες δημόσια, σε αντιπάλους, γενικά δεν είναι ο τύπος που θα βάλει γλώσσα μέσα.

Μιλάμε για έναν προπονητή με 6 ευρωπαϊκά, με πρωταθλήματα, με κύπελλα  στο παλμαρέ του. Δεν έχει συμβόλαιο με την επιτυχία. Κανείς δεν έχει. Και φυσικά δεν ήταν προπονητάρα πέρυσι και «ελα μωρέ - σήκω φύγε» φέτος. Έχει συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού, έχει την δική του άποψη για τον χρόνο συμμετοχής των παιχτών, μας φάνηκε «κάπως» ολο αυτό πέρυσι, αλλά το ίδιο έκανε και φέτος. Αυτός είναι ο Αταμάν και δεν θα αλλάξει, επειδή χάσαμε το πρωτάθλημα. Θα σας τα αναλύσουν οι coach του διαδικτύου αυτά. 

Μέσα στη σεζόν δέχθηκε δύο κομβικά πλήγματα. Τον τραυματισμό του Γκρίγκο και του Λεσόρ. Υπερ-πολίτιμοι παίχτες στο σχέδιο που εφαρμόζει στο παρκέ. Το «λάθος» αν μπορεί να ειπωθεί ως έκφραφη, είναι οτι ουδέποτε αντικαταστάθηκαν. Δεν πήραμε ισάξιο σουτέρ-μπόμπερ σαν τον Γκρίγκο και δεν πήραμε πρωτοκλασσάτο ψηλό αντί του Λεσόρ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι εναπομείνατες ψηλοί να κληθούν να γίνουν βασικοί (ο Λεσόρ πέρυσι έπαιζε 30 λεπτά), κάτι που δεν λειτούργησε ποτέ. Δεν έιχαν εξαρχής όμως αυτό τον ρόλο, ενώ στον ρόλο του «αναπληρωματικού» σέντερ ήταν καλοί. Ακόμα και με αυτές τις απώλειες η ομάδα έφτασε σε όλες τις τελικές φάσεις που μπορούσε.

Οι επιλογές αυτή την 2ετία είχαν επιτυχίες αλλά και αστοχίες. Δεν βγήκε ο Γκάι, δεν βγήκε ο Βιλντόζα, ο Μπλάτσε, ο Κωτσακούμπο, ο Λορέντζο (ο οποίος έκανε ονειρικό ξεκίνημα, αλλά από τον Δεκέμβρη και μετά αγνοείται), ενώ στα δύσκολα ο Γιούρτσεβεν και ο Γκάμπριελ δεν κατάφεραν να γίνουν «θηρία» στη ρακέτα. Συμβάινουν και αυτά. Κανείς δεν είχε ποτέ 100% επιτυχία σε μεταγραφές. Από την άλλη μερία «βγήκε» ο Οσμάν φέτος, ενώ οι Γκραντ, Σλούκας, Χουάντσο, Ναν, Παπι, ΠΚ, Ντινος δεν ήταν όπως πέρυσι, αλλά σίγουρα δεν τους λες «κακούς».     

Είναι προφανές οτι στους τελικούς το μυαλό της ομάδας, «χάλασε». Εξαιρουμένου του 1ου τελικού, όπου - παρά τις διπλάσιες βολές του γαύρου - η ομάδα έπαιξε αυτό ξέρει και μπορεί, στους άλλους 3 αγώνες η ομάδα (σε πάγκο και παρκέ) δεν είχε καθαρό μυαλό. Πολλά και διάφορα «συνέβαλαν» σε αυτό. Κάποια αναλύθηκαν στο προηγούμενο κείμενο.

Και κάπου εδώ, μπαίνει ο αγαπημένος αστάθμητος παράγοντας. Η διαιτησία. Έπαιξε ρόλο τελικά στην συγκομιδή των τίτλων; Μπορεί να αποτελέσει «άλλοθι» για τους 2 χαμένους εγχώριους τίτλους; Αν ναι, τότε αλλάζουν οι κατανομές των ευθυνών στο αγωνιστικό κομμάτι. Αν από το πρώτο λεπτό, οι παίχτες βλέπουν «πρόθεση» και όχι «απλό λάθος», τότε δεν θα έχουν καλές επιλογές σε άμυνα και επίθεση. Αν οι βασικοί παίχτες σε ένα κλειστό rotation χρεωθούν με φάουλ ή γίνουν άστοχοι και νευρικοί λόγω των διαιτητικών αποφάσεων, τότε ως συνέπεια αυτών θα αλλάξουν τα αγωνιστικά πλάνα του αγώνα. Και ίως η τελική του έκβαση.

Είναι υποχρεωμένοι οι παίχτες να κερδίζουν σε κάθε αγώνα την διαιτησία; Εδώ την απάντηση την ξέρουμε από το ποδόσφαιρο εδώ και 30 χρόνια. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ. Το οτι το πέτυχαν οριακά πέρυσι, δεν σημαίνει οτι θα τα κατάφερναν και φέτος. 

Αποτελεί άλλοθι η διαιτησία για τα χαμένα λει- απ του Οσμάν, τις χαμένες βολές του Ντίνου, τα άστοχα 3π του Ναν και του Χουάντσo; Η για την «εξαφάνιση» του Σάμο και του ΠΚ  στον 3ο και 4ο τελικο; ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ. 

Αν λοιπόν κάνουμε το αγωνιστικό ταμείο της διετίας, η επιστροφή στην διεκδίκηση όλων των τίτλων με αξιώσεις αλλά και με κατακτήσεις, κρίνεται ως επιτυχημένη. Προφανώς η περσυνή Ευρωλίγκα θα βάλει θετικό πρόσημο στην 2ετία αυτή,ενώ από την φετινή όχι τόσο καλή σεζόν πρέπει να συγκεντρώσουμε τα θετικά και να δουλέψουμε στα λάθη μας. Είτε αυτά αφορούν αγωνιστικές επιλογές, είτε αφορούν επιλογές και κινήσεις εκτός παρκέ.

Η επόμενη σεζόν θα καθορίσει αν όλο το επιχείρημα, ήταν αποτελεσματικό. Και με Σόρτς - Τολιόπουλο ως πρώτες κινήσεις, δείχνει να ξεκινάει καλά. Οψόμεθα...